Family Discipline and Punishment - Part 3

 


Part 5: Laughter After Lessons

The house had quieted down. Dinner was over, and the night breeze drifted through the open windows, cooling the lingering heat of the day. Nuwan sat at the edge of his bed, nursing the fading sting in his legs and the even sharper ache in his pride.

He’d barely touched his food.

There was a soft knock on the door.

Nuwan looked up. Nadee peered in, her hair in a messy bun, holding two mugs of hot milk.

“Peace offering,” she said, stepping in.

He didn’t argue. He took the mug with a tired nod.

“I’m not here to scold,” she added. “Already watched enough of that for one day.”

She sat cross-legged on the bed, sipping hers. “You okay?”

He hesitated. “Still processing the pain… and the shame.”

She giggled. “Well, you kind of deserved it. But watching you trying so hard not to cry while kneeling with your hands up…” She covered her mouth, trying not to laugh louder. “I swear, if Amma wasn’t there I would’ve taken a photo.”

He gave her a look. “You’re the worst.”

“You love me,” she teased.

Before he could reply, another voice came from the door.

“Is this the pity party?”

Miss Nisansala leaned against the doorway, now out of her saree and in a long comfy t-shirt and loose pants. Her serious teacher look was gone—but the smirk had stayed.

Nuwan groaned and buried his face in his hands. “Not you too.”

“Oh please,” she said, walking in. “Don’t act like we all didn’t suffer with you today. You think it was easy for me to punish my own brother in front of half the school?”

“You didn’t look like you were struggling,” he muttered.

“That’s called professionalism,” she shot back, grinning. “But if you’d seen your face from my view…” She chuckled. “Arms up, back straight, trying not to tip over like a baby giraffe.”

Even Nadee burst out laughing again.

Nuwan slumped. “Can we not replay the whole day?”

“You’re lucky Amma didn’t make you kneel holding your schoolbag above your head,” Nisansala said. “That was her old trick with me. You got off light.”

“I got caned,” he reminded.

“And you needed it,” Nadee and Nisansala said at the same time.

All three of them paused.

Then laughed.

For the first time that day, it wasn’t uncomfortable. It was real.

“You’re not a bad kid, Nuwan,” Nisansala said, getting up. “But you’ve got some growing up to do. Don’t make us go through that again, yeah?”

He nodded slowly. “I won’t.”

She ruffled his hair once—just enough to annoy him—and walked out.

Nadee followed, pausing at the door. “Sleep tight, Mr. Kneel-on-Concrete.”

“Go away,” he mumbled into his pillow.

But he was smiling.


Part 5 (continued): The Memory That Stings

Nisansala was halfway to the door when she paused, her hand resting on the frame.

“You know,” she said, glancing back at her brother, “you’re not the only one in this house who’s knelt on concrete.”

Nuwan blinked. “You?”

Even Nadee turned back, curious. “Wait… Amma punished you like that too?”

Nisansala smirked. “Oh, more than once. And not just Amma—Appachchi too. There was a time in Grade 11, I forgot to bring home my midterm marks card for two weeks. Tried to hide it under the bed.”

“What happened?” Nuwan asked, sitting up straighter.

“She found it,” Nisansala said with a half laugh, “the night before a function. I was dressed in a nice skirt and blouse. Amma didn’t even let me change.”

She walked back into the room now, a nostalgic expression softening her face.

“She made me kneel on the front step, in full view of the neighbors. Hands up. And Appachchi came out, cane in hand. Not angry. Just quiet. That was worse.”

Nadee’s eyes widened. “Even in your late teens?”

“I was sixteen,” she said, “and never forgot that lesson. Amma was always strict—but fair.”

Nuwan looked at her in a new light. “I didn’t think you’d been through all that.”

She smiled. “We all have. It’s a family tradition, you could say.”

Nadee chuckled. “And now you're passing it on.”

Nisansala grinned at her sister, then looked at Nuwan.

“You’ll laugh about it someday too. But not tonight.”

She gave him one final look—this time, not teasing, not proud—just warm.

“Goodnight, little brother.”

And with that, she and Nadee left the room, their footsteps fading down the corridor.

Nuwan lay back on his bed, staring at the ceiling. Somehow, knowing they’d been through it too made it a little easier to bear.

He still ached.

Still felt humiliated.

But he didn’t feel alone.



Part 6: A Sister’s Memory

The house had finally gone quiet.

In their shared room, dimly lit by the glow of a small lamp, Nadee sat on her bed brushing her hair while Nisansala folded some laundry. Neither had spoken for a while—until Nadee broke the silence.

“Akka… was it really that bad? The punishment you got?”

Nisansala glanced over. “Worse than what Nuwan got today. Way worse.”

Nadee put the brush down. “You didn’t say everything in his room.”

Nisansala chuckled softly. “Of course not. He doesn’t need to know all of it.”

Nadee slid under her blanket and leaned on her elbow, eyes curious. “Tell me.”

Nisansala hesitated. Then sat on the edge of her own bed, her voice lowering with the weight of memory.

“It was a Saturday. I had just gotten ready for a dance practice at school. Wearing Amma’s old pink skirt and a white blouse… thought I looked so grown up.”

She smiled faintly. “That’s when Amma found the report card. Hidden under my mattress for two weeks.”

“What did she do?”

“She didn’t shout. That’s what scared me. She just said, ‘Go outside. Now.’”

Nadee’s eyes widened.

“She made me kneel on the front steps. Bare knees on hot stone. Hands up—palms flat, high above my head. In that skirt. It kept slipping with the breeze. I was pulling it down with one hand when she snapped at me—‘Both hands up!’”

Nadee winced. “That sounds awful.”

“It was. I remember hearing the gate creak. Our neighbors were watching. Little kids passed by on bicycles. One auntie across the street even asked Amma why I was kneeling—Amma just said, ‘Because she’s forgotten what honesty means.’”

Nisansala looked down at her lap, fingers tightening on the fabric she was folding.

“Then Appachchi came out with the cane. Quiet as ever. He just looked at me—like he didn’t recognize me for a second. Then he said, ‘You’ve made your mother cry today.’ That hurt more than the cane.”

“You cried?”

“After the second stroke,” Nisansala admitted. “Not from the pain… from the shame. I was supposed to be the good one. The responsible daughter.”

They sat in silence for a moment.

Nadee’s voice was soft. “Is that why you’re so strict with Nuwan?”

“Partly. I don’t want him to lie to Amma the way I did. Or hide things. I want him to do better… even if it means he hates me for a while.”

Nadee gave a small nod. “He doesn’t hate you. I think… he just finally saw you as more than just ‘Akka’ today. You became the teacher too.”

Nisansala smiled gently, the kind of smile that holds pride and pain all at once.

“Let’s hope he learns faster than I did.”

Part 8: The Breaking Point

Nadee stood outside, her arms aching now. The morning sun was rising higher, making the concrete beneath her bare feet warm. Sweat gathered at her brow. Her back, slouched. Her arms drooping little by little.

From the veranda, Amma noticed.

“Nadee!” she snapped. “You think this is a joke?”

The teen girl jolted, trying to raise her hands again. “Amma, I’m sorry—I’m trying—”

“You’re not trying hard enough. Kneel. Now. On the sand.”

Nadee's eyes widened.

“But—”

“No backtalk.”

The soft thud of her knees hitting the garden sand followed. She knelt upright this time, eyes blinking back tears, more from the humiliation than the pain. The familiar silence from Amma loomed over her more than yelling ever could.

Moments later, Nisansala stepped outside too—still in her teacher’s outfit, her expression unreadable. She had come from her room with her school bag in one hand… and a familiar cane in the other.

She stood beside Amma and spoke calmly.

“Five minutes,” she said. “And you will stay still. If you move—”

“I won’t,” Nadee mumbled.

The air felt heavier.

And for the first time, Nuwan—watching from the edge of the living room—felt a twist in his stomach. This wasn’t teasing anymore. This was hard to watch.


---

After what felt like forever, Amma finally spoke. “You can get up.”

Nadee didn’t move for a moment, her hands pressed on her thighs, fingers clenched. She rose slowly, brushing sand from her knees and wiping her eyes without letting herself fully cry.

Amma didn’t scold her again.

She simply said, “Clean up. Then come to the kitchen.”

As she walked inside, Nisansala gave her younger sister a brief look. Not angry. Just serious.

“I’ll put the cane back in your school bag,” she said quietly. “So you remember it’s not just for students.”

Nadee nodded.

But then—just as Amma disappeared into the kitchen and Nisansala turned back toward the house—Nuwan approached her cautiously.

“Hey,” he said, trying not to sound smug. “You okay?”

Nadee gave a weak, crooked smile. “No. That sucked.”

They stood in silence.

Then she added, “Now we’re even.”

He nodded.

“Almost.”

They both laughed a little, and Nadee, brushing hair from her face, whispered, “I won’t tease you again. Not for at least a week.”

“Fair enough,” Nuwan said.

And just like that, something softened between them—shared ground earned not through shouting

 

Family Discipline and Punishment - Part 2: A Quiet Conversation


 


 

Part 2: A Quiet Conversation

The sun had begun to dip behind the trees, casting long shadows across the garden. Nuwan remained still, his arms raised high above his head, the sting in his shoulders now pulsing in rhythm with the dull ache in his knees. His back was straight, as instructed, and his eyes were fixed on the ground, too ashamed to look up.

Their mother hadn’t spoken for several minutes. She just stood, arms crossed, watching him—not with anger, but with resolve. She believed in discipline. Always had.

From the corner of his eye, Nuwan saw the front door creak open.
Nadee stepped out slowly, now in her soft blue home gown, barefoot on the warm concrete. Her hair was tied back, and there was no judgment in her eyes—only a quiet sadness.

She walked over, hesitating a few steps away, then crouched beside him.

"Nuwan," she said gently.

He didn’t look up.

"I know you messed up," she continued, keeping her voice low so their mother wouldn’t hear. "But… you’re not a bad person."

He let out a slow breath, still staring down. "I embarrassed you."

"You embarrassed yourself," she said honestly, but not harshly. "But more than that… you didn’t think. You always act without thinking."

He swallowed hard. Her voice wasn’t angry—it was disappointed. And that was worse.

She glanced toward their mother, then back at him. "I can’t stop her from punishing you. But I can be here with you. So you don’t go through it alone."

Nuwan blinked a few times, his throat tight. He didn’t say anything, but something in his chest felt a little lighter.

After a few minutes, their mother finally spoke. "Enough. Come inside. We’ll talk more after dinner."

Nuwan slowly lowered his arms, the ache unbearable. Nadee reached out and helped him up, steadying him. They walked back into the house together—quiet, humbled, but side by side.

Part 3: Humility at Home

The sky had dimmed into early dusk. The garden was quiet except for the distant chirping of birds settling into trees. Nuwan remained in place—kneeling on the concrete, arms trembling above his head. His palms ached from holding the posture too long, but he dared not move.

His mother stood nearby, arms crossed, watching him like a statue. Not a word passed from her lips. She had always believed in silent discipline.

Inside the house, Nadee watched through the doorway, nervously fidgeting with the hem of her gown. The sight of her brother like this hurt her more than she’d admit. But she also knew—this was his doing. Actions had consequences. And here he was, facing them.

Suddenly, the front gate clicked.

The sound of heels on stone followed.

Nuwan’s heart dropped.

Miss Nisansala had come home.

Still in her saree, her teacher’s bag slung over one shoulder, she paused by the garden wall when she saw the scene. Her eyes took in everything—the posture, the concrete, their mother standing like a sentinel, and her younger brother trying not to crumble.

A dry smile crossed her face.

"Well… looks like the school’s punishment wasn’t enough," she said casually as she approached. "Good to see home doesn’t spare the rod either."

Their mother didn’t respond—she just gave a slight nod, acknowledging her daughter’s presence but not moving.

Nisansala stepped closer, now standing in front of Nuwan. Her presence alone was enough to intensify his humiliation. Here, he wasn’t just a student kneeling. He was her little brother. And yet, nothing had changed.

"You remember what I told you today, don’t you?" she asked, crossing her arms, mirroring their mother’s stance.

"Yes… Miss…" Nuwan mumbled, unsure if he should call her sister or teacher now.

"Back straighter," she said, pointing with a slight flick of her cane.

He adjusted, forcing his spine into alignment, though his shoulders trembled from the strain.

"Good," she said. "Maybe next time you’ll think twice before acting like a clown in class. Now even Amma had to step in."

Then she turned to Nadee by the door. "He’s lucky to have people who care enough to correct him."

Nadee nodded silently.

Finally, Nisansala looked back down at Nuwan—his face flushed with shame, his arms shaking, knees burning.

"Stay there. Until Amma says otherwise."

And with that, she walked past him, the soft rustle of her saree trailing behind as she entered the house—leaving him there, punished by all three women in his life… and learning, inch by inch, what real responsibility meant.


Part 4: The Final Lesson

The air was still, heavy with the fading warmth of evening. Nuwan’s arms had gone numb. His knees throbbed on the rough concrete. The quiet around him was louder than any scolding.

Then his mother finally spoke.

“Put your arms down.”

Relief flooded his body as his hands slowly came down, but it didn’t last.

“Stand up. Face me.”

He got to his feet slowly, awkwardly brushing his palms on his shorts. His face was flushed, his eyes still lowered.

“Do you think today was a joke?” she asked, voice low but steely.

“No, Amma…” he mumbled.

“You made your own sister punish you in front of the school. You brought shame to her, to us, and to yourself.”

She stepped aside and picked up the thin cane she’d brought earlier—one he had barely noticed until now.

“Turn around.”

He froze. But only for a second.

Nuwan turned, jaw clenched, eyes shut. A few seconds passed. Then—

Whip!

The sting across his calves sent a jolt through his body.

He didn’t cry out. But the breath caught in his throat.

Whip!

Another. Sharper.

“This,” his mother said calmly, “is not just for what you did at school. It’s for forgetting who you are. For forgetting the values we raised you with.”

Whip.

The last one lingered. The silence that followed felt even heavier.

“Now go inside.”

He turned around slowly, cheeks red with more than just pain. He saw Nadee watching from the kitchen door, hugging her arms to her chest. He walked past her quietly, head down, into the house.

But before he could reach the stairs, he heard her voice behind him—soft, but teasing.

“So… survived?”

He turned halfway. She gave him a crooked smile.

“Not so smart now, Mr. A/L boy.”

He sighed. “I messed up.”

She nodded. “Big time.”

There was a pause, then she stepped closer and lowered her voice. “It was kinda funny seeing you kneel like that. But… also kinda sad.”

He didn’t say anything.

“I still saved you some pudding,” she added, shrugging. “You’ll probably need it more than I do.”

A small, embarrassed smile crept onto his face for the first time that day.

“Thanks.”

She winked. “Just don’t mess up again. My arms hurt from all the second-hand embarrassment.”

And with that, she disappeared back into the kitchen.

Family Discipline and Punishment - Part 1: The Fall at School

 


 


The corridor of Sri Shiksha College was still, echoing only the distant sounds of other students in classrooms. Nuwan stood at the center of the open hallway, sunlight spilling across the tiled floor. His knees ached, pressed hard to the surface, his arms stiffly raised above his head. He could feel the eyes on him—some curious, some amused—but he dared not look up.

He didn’t need to.

He already knew who was standing a few feet away: his older sister, Miss Nisansala, a respected teacher in the same school.

Their relationship had always been close, but now… this was different. This was public. This was official.

She held a thin cane in her hand—not raised, but firm in her grip. Her face showed no softness, no trace of sisterly affection. Only the firm expression of a teacher maintaining order.

"This isn’t just about you, Nuwan," she said, voice low but clear. "You’re in A/L now. You represent more than just yourself. You're supposed to be an example. But today you disrespected that."

He didn’t argue. Couldn’t. His pride was already shattered.

In the distance, a few girls from their class whispered and laughed, watching the scene unfold like a drama. Nuwan’s ears burned. His back remained straight, as he was told. He didn’t even notice the sweat running down his temples anymore.

Miss Nisansala stepped a little closer. "You think I enjoy doing this? You think this is easy for me?"

Nuwan’s lips barely moved. "No, Akki…" he whispered.

She stiffened slightly at the word. "Right now, I’m not your Akki. I’m your teacher. And you will accept your punishment, like any other student."

A long silence followed.

"I hope," she added, more softly now, "you learn something from this."

Then, without another word, she turned and walked away. The cane still in her hand.

That moment stung more than the punishment itself.


Title: The Lesson Continues

After the long day at school, Nuwan walked home beside his sister, Nadee, the ache in his knees still fresh from kneeling under the hot sun. She didn’t say a word, but her silence was heavier than scolding. He knew she was disappointed—not angry, just sad. That was worse.

As they reached home, their mother was already waiting. The phone call had come from school earlier. She stood by the gate, arms crossed, lips tight. Without saying much, she told them to go inside and change. Her voice was calm, but Nuwan knew that tone too well. It was the quiet before the storm.

Nuwan changed into a t-shirt and shorts. Nadee was already in her clean white blouse and navy-blue skirt, sitting silently in the living room. Their mother, in a simple blue blouse and printed skirt, called Nuwan out into the garden.

The concrete was still warm under the setting sun.

"Nuwan," she said, arms still folded, "what exactly did you think you were doing at school today?"

He didn’t answer.

"I already heard from your teacher. Holding your ears and kneeling in front of your classmates—have you forgotten how you were raised?"

Still, no answer.

"Alright then," she said firmly. "If school wasn't enough for you, maybe this will remind you."

She pointed at the open concrete space near the garden edge.

"Kneel. Right here. Hands on your ears."

Nuwan hesitated only for a second. He glanced toward the doorway—Nadee stood there quietly, watching, her face unreadable. He dropped to his knees.

"Back straight!" his mother snapped.

He straightened up and placed his hands over his ears again. The sting of embarrassment was sharper this time. There were no classmates laughing, no teacher smirking—just the disappointment of home.

His mother didn’t yell. She simply stood, arms crossed, letting the silence stretch. Nuwan could feel the weight of his sister’s eyes too. And somewhere deep inside, he knew this wasn’t about punishment anymore—it was about responsibility. And the kind of man he was expected to become.


නිපුනි ටීචර් 02


 


පහුවදා මට ඇහරෙනකොටත් ටිකක් පරක්කු උනා 6ත් පහුවෙලා. කලින් දවසෙ සරත් සර් කිව්ව දේවල් එක්ක මගෙ ඔලුවට එක එක ඒවා ආවා. ඉතින් කලින් දවසෙ හවස්වරුවෙම ඒව ගැන හිත හිත තමයි කාලය ගත උනේ. කොහොමහරි මන් ඉක්මනට ලෑස්තිවෙලා ඉස්කෝලෙට යන්න පිටත් උනා. කොහොමහරි 7ත් පහුවෙලා. මේ වෙලාවට ඉතින් බස්වල යන එක ලේසි වැඩක්නෙමෙයි කියලා ඔයාලා දන්නවනෙ. 
අම්මෝ සෙනග පිරිච්ච බස් එකක් ආවා පාරට එනකොටම මොනව කරන්නද ඉතින් පරක්කුත්වෙලා නිසා බස් එකට නැගලා සෙනග අස්සෙන් රිංඅගෙන ගිහින් මැද හරියෙන් හිටගත්තා. සෙනගත් වැඩිනිසා මන් එක අතකින් සීට් එක අල්ලගෙන අනිත් අතින් උඩ පොල්ල අල්ලගත්තා. මෙහෙම ටික දුරක් යනකොට මට තේරෙනවා මන් උඩ පොල්ල අල්ලන් ඉන්න අත පත්තෙන් තනේ ටික ටික තදවෙනවා. මන් ඉතින් සෙනග නිසා කවුරුහරි තදවෙනවා ඇති කියලා හිතුවෙ. ඒ උනාට විනාඩි 10ක් විතර යනකොට මට තේරෙනවා තව වැඩියෙන් මගෙ තනේ මිරිකෙනවා කියලා. මන් ටිකක් හැරිලා බලනකොට අවුරුදු 25ක විතර කොල්ලෙක් කොහෙහරි වැඩකට යනකෙනෙක් අත ටිකක් නමාගෙන වැලමිට හරිය මගෙ තනේට තද කරනවා. මන් එයා දිහා බැලලා ආයෙ ඉස්සරහ බලාගත්තා. මන් සද්ද නැති හින්දා කොල්ලා දැනගත්තා ඒක කොල එලියක් කියලා. ඇත්තටම මට මුකුත් කියන්න හිතුන්නැ මොකද මටත් මේක නුපුරුදු දෙයක් නෙමෙයිනෙ. බස් එකේදි මේ මගෙ තනේ මිරිකපු පලවෙනි එක්කෙනත් නෙමෙයිනෙ. 
 
බස් එකේ පේලි තුනකට හිටන් ඉන්නෙ මන් ඉන්නෙ මද පේලියේ අර කොල්ලා මට පිටිපැස්සෙ. මන් දකුණු අත උස්සන් තමයි උඩ පොල්ල අල්ලන් හිටියෙ. කොල්ලා මගෙ දකුණු අතපැත්තෙ ඉදලා වම් අත පැත්තට ආවා. කොල්ලත් වම් අතින් උඩ පොල්ල අල්ලගත්තා. ටිකවෙලාවක් යද්දි මට තේරෙනවා අතක් මගේ තනේ උඩින් තිබ්බා. මන් දන්න්වා දැන් මේ කොල්ලා තමයි කියලා. විනාඩියක් විතර කොල්ලා තනේ උඩින් අත තියන් ඉදලා එකපාරටම තනේ මිරිකුවා. මට ඉබේටම ඒ පැත්ත බැලුනම කොල්ලා පොඩි හිනාවක් දැම්මා. කොල්ලා කියනවා අනිත අතත් උස්සලා උඩ පොල්ල අල්ලගන්නලු. මන් ඉතින් කොල්ලගෙ මූණ දිහාම බලන් හිටියා. "අනේ pl"z කියලා කිව්වා. මමත් ඉතින් වම් අතත් උස්සලා උඩ පොල්ල අල්ලගතා. මෙන්න එකපාරටම මූ අනිත් අතින් මගෙ අනිත් තනෙත් අල්ලගත්තා. කොල්ලා දැන් මගෙ තන්දෙක මිරිකගෙන ඉන්නෙ. මේ අතරේ ඉස්කෝලෙ ලගටම ඇවිත් මන් ටක්ගාලා බහින්න ලෑස්තිඋනා එතකොට තමයි ඒ කොල්ලා තන්දෙක අතේරියෙ. මාත් කොල්ලට පොඩි හිනාවක් දාලා බස් එකෙන් බැස්සා. ඉස්කෝලෙ පටන් අරන්. උදේ රැස්වීමත් පටන් අරන් පාරට ඇහෙනවා. මන් ඉක්මනට ඉක්මනට ඉස්කෝලෙ පැත්තට ඇවිදන් ගියා. 
 
උදේ ඉදන්ම කලබලෙන් ඉක්මනට ඉක්මනට ආපු නිසා හොදටම දාඩියත් දාලා මූනදෙපැත්තෙන්ම දාඩිය වැක්කෙරෙනවා තේරෙනවා මට. මන් ගේට්ටුවෙන් ඇතුල්වෙනකොටම මට දැක්කදෙයින් ආවෙමත් හිත කැලබෙන්න ගත්තා. පරක්කුවෙලා ආපු ලමයි කට්ටියක් ඉස්කෝලෙ අතුලෙ ගේට්ටුව ලග දනගහගෙන තමන් ගෙ බෑග් එක ඔලුව උඩ තියාගෙන ඉන්නවා. ඇත්තටම මගෙ යටිහිත ආයෙම ක්රියාත්මක වෙන්න ගත්තා. එතන පිරිමි ලමයි දහදොලොස් දෙනෙකුයි ගෑණුලමයි හත් අට දෙනෙකුයි වගේ හිටියා. ඇත්තටම මගෙ හිතේ තිබුන ආසව මේක දකීමෙන් තවත් වැඩි උනා. "ආ නිපුනි මිස් අද පරක්කුවෙලා" කියාගෙන සරත් සර් මට කතා කරා. ඇත්තටම සර්ට මුකුත් වෙනසක් නොපෙන්වා "අනේ ඔව් සර් අද නැගිටින්න ටිකක් පරක්කු උනානෙ. " කියාගෙන මන් ටක්ගාලා පොත අත්සන් කරලා එන්න ගියා. මන් සර්ට හොරෙන් ආපහු සරයක් අර දණගහන් ඉන්න ලමයි දිහා බලලා ඔෆිස් එකට ගිහින් පොත අත්සන් කරලා ස්ටාෆ්රූම් එකට ගියා බෑග් තියන්න. මන් ටිකක් මහන්සිත් නිසා කලබලෙන් ආපුනිසා කොන්ඩෙ අවුල්වෙලාද කියලා බලන්නත් එක්ක බිත්තියේ ගහලා තිබුන කණ්නාඩියෙන් මූන බලලා මූණට දාලා තිබුන දාඩිය ලේන්සුවෙන් පිහදාගෙන අත්දෙකෙන් ඔලුවෙ මුල ඉදන් පිටිපස්සට අතගාගෙන ගිහින් කොන්ඩෙ හැදුවා. 
 
ඒ වෙලාවෙ තමයි මම දැක්කෙ මගෙ කොලපාට හැට්ටෙ කිහිලි දෙක යට ලොකුවට දාඩිය පැල්ලන් දෙකක් තියෙනවා. ඇත්තටම මට අද වෙනදටත් වඩා දාඩිය දාලා. කිහිලි යට ලොකු දාඩිය පැල්ලන් දැක්කම මට අමුතු හැගීමක් දැනුනා. ඒකෙන් මගෙ අමුතු හොට් ලුක් එකක් පෙනුනා. මන් තව ටිකක් අත්දෙක උස්සන් බලාගෙන හිටියා. මෙහෙම තප්පර ගානක් බලන් ඉදලා මන් අත්දෙක පාත දැම්මා කවුරුහරි දකියි කියලා. අදනන් මට රැස්නීමට යන්න හිතදෙන්නෙම නැ. මට හිතෙන්නෙම අද ගේට්ටුව ලගට යන්න. මොකද එතනට ගියොත් මට අර ලමයි දණගාහන් ඉන්නවා බලන්න තිබුනා. ඒ උනාට සරත් සර් මොනවා හරි හිතයිද. මගෙ හිත් මගෙන් අහන්න ගත්තා. කමන්නැ ගිහින් බලනවා. මේ වගේ හොද චාන්ස් එකක් කලාතුරකින්නෙ එන්නෙ කියලා හිතලා මම ගියා ගේට්ටුව පැත්තට.
මන් යනකොටම තවත් ගෑණු ලමයි දෙන්නෙක් ආවා පරක්කුවෙලා සරත් සර් ඒ දෙන්නටත් ගේට්ටුව ලග දණගහගෙන බෑග් ඔලුව උඩ තියාගන්න කිව්වා. ඉතින් කෙල්ලො දෙන්නත් දගහගෙන බෑග් ඔලුවෙ තියාගත්තා. එක කෙල්ලෙක්නන් ඉහින් කනින් ඩාඩිය පෙරාගෙන හිටියෙ. කෙල්ලගෙ සුදු ගවුම දාඩියට තෙමිලා ඇගටම ඇලිලා. 
 
ඉනෙන් උඩ සුදු ගවුමෙ පිට ඇගටම ඇලිලා. හරියට වතුර එකක් ගහලා වගේ. බෑග් එක ඔලුවෙ තියාගෙන අත්දෙක උස්සලා අල්ලන් ඉන්න නිසා මට පේනවා කෙල්ලගෙ කිහිලි දෙකේ ලොකු දාඩිය පැල්ලන් දෙකක් තියෙනවා. "ආ නිපුනි මිස් අද රැස්වීමට ගියෙ නද්ද. " කියලා අහනකොටයි මට සරත් සර් දිහා බැලුනෙ. " ආ.. නැ සර් මන් මේ ගියෙ නැ අද පරක්කුත් උනානෙ. ඉතින් මේ පැත්තට ආව" කියල නිකන් කිව්වා. සර් මගෙ ලගට ඇවිත් ඉස්සරහ බලන් කියනවා "ඒකනේන්නන් අපරාදෙ පරක්කුවෙලා එන ටීචර්ස්ලවත් ගේට්ටුව ලග දණගස්සන්න තිබුනෙ" කියලා සරත් සර් හිනා වෙවී කිව්වා. ඒකටනන් මගෙ ඇස් උඩ ගියා. " අනේමන්දා සරුත් කියන කතා" කියලා මන් හිනාවෙලා බිම බලාගත්තා. ඇත්තටම මට හිතාගන්න බැරිඋනා සර් මේ වගේ කතා කියන්නෙ ඇයි කියලා. සර් මේකෙන් මොකක්හරි අදහස් කරනවවත්ද. ඒ උනාට මට මේ ලැබිච්ච අවස්තාව මගාඑරවගන්න කොහෙත්ම උවමනවාක් තිබුන්නැ. ඒකනිසා මන් කොහොමහරි සර්ට හොරෙන් ලමයි දණගහන් ඉන්න එක දිහා බලන් හිටියා. 
 
සරත් සර්- මේ ලමයින්ට කොච්චර දඩුවම් කරත් වැඩක්නැ මිස් හැමදාම එකම වැරැද්ද කරනවා.
නිපුනි මිස්- ඒකතමයි නේද සර් ලමයි ආසාවට වැරදිකරලා දඩුවම් විදිනවද මන්දා.
සරත් සර් මන් දිහා අමුතු බැල්මක් දාලා හිනා උනා. එතකොටනන් මට හිතුනෙ සර්ට මන් කිව්ව එක තේරිලා ද කියලා. මන් ටක්ගාලා "න්..න් නෑ සර් මන් කිව්වෙ මේ ලමයි ඉතින් සැරයක් දෙකක් උනාමවත් තේරුම්ගන්න එපැයි සර්." කියලා මන ගැලවෙන්න වගේ කිව්වා.
සරත් සර්- ආ... එහෙමද මිස් කැමැත්තෙනුත් දඩුවම් විදින අය ඉන්නවද දන්නැනෙ නේද මිස් කිව්ව එක ඇත්ත වෙන්නත් පුලුවන් නේද 
 
කියලා සර් හිනා වෙවී මන් දිහා බැලුවා. ඒයි ඒයි මොකද ඔය තමුන් දෙන්නගෙ කතාව යකෝ මුන්ට දඩුවමක් දීලවත් නිෂ්ශබ්ධව ඉන්නනෙ. කට්ටියම මෙතන ඉදන් අන්න අතෙන්ට දනගාගෙන ගිහින් ආයෙ මෙතෙන්ටම එනවා. කටවහන් ඉන්නබෑනෙ. ඒක නිසා කට්ටියම දඩුවම් විදිනවා." කියලා සර් කිව්වා.ලමයි කීපදෙනෙක් බෑග් බිමින් තිබ්බා එතකොටම සර් කිව්වා " ඒයි ඒයි කවුද කිව්වෙ තමුන්ලට බෑග් බිම තියන්න කියලා බෑග් එක උස්සලා ඔලුව උඩ තියාගෙනමයි දණගාන්න ඕනෙ. " කියලා ටිකක් සැරට කිව්වා. ආපහු අර ලමයි ටික බෑග් ඔලුව උඩ තියන දාණගාන්න ගත්තා. අම්මෝ වැලි පොලොවෙ කෙල්ලොයි කොල්ලොයි දෙගෙල්ලොම දණගානවා. මේක දැකලා මාව තවත් ටිකක් ඇවිස්සුන එකයි එකයි උනේ ම්ම්ම් මේකනන් මාරම සීන් එකක. "ආ මි මිස්ට ඊයෙ අර ඉවරකරගන්න බැරි උන වැඩටික ඕන්නන් අද මගෙ කාමරේට ඇවිත් කරගන්න. " කියලා සර් කිව්වම " අනේ තෑන්ක්ස් සර් එහෙනන් මට උදේ පීරියඩ් හතරම ඕෆ් මන් එහෙනන් එන්නන් සර්" කියල කිව්වා .මොකද ඒ ටික අදවත් ඉවරකරන්න ඕනෙනෙ ඒකෙ මේ ඇගයියිම් වාර්තා එහෙමත් තිබුනා හදන්න.
 
 "ආ.. එන්න මිස් ඇවිත් කරගන්න. ඊයෙත් ඉතින් බැරි උනානෙ ඉතින්" කියලා සර් කිව්වා. අම්මෝ ඒ අතරෙ අර ලමයි ටික දණගාගෙන
ආපහු ගේට්ටුව ලගට එනවා. කෙල්ලන්ටනන් හොදටම මහන්සි පාටයි අයි ඉතින් කෙලින්ම දනිස් දෙක පොලොවෙ වදිනවනේ. මන් දැක්කා කෙල්ලංඑ මූනෙම්ම අමාරුබව. කොල්ලන්ටනන් එච්චර අමාරුන මොකද දිග කලිසන්නෙ ඇදලා තියෙන්නෙ. කට්ටියටම හොදටම දාඩියනන් දාලා. කෙල්ලංඑ ඉනෙන් උඩ සුදු ගවුම දාඩියට හොදටම තෙමිලා ඇගටම ඇලිලා. කොල්ලංඑත් එහෙම්මම් තමයි ඉතින්. කොහොමහරි ඔහොම යනකොට රැස්වීම ඉවර උනා. සර් අර ලමයි ටිකත් යැව්වා පංති වලට. "යන් මිස් මන් කාමරේ ඇරලා දෙන්නන්" කියලා සර් ගියා. 
 
මමත් ඉතින් ස්ටාෆ් රූම් එකට ගිහින් බෑග් එකත් අරන් සර්ගෙ කාමරේට ආවා. මන් කොහොමහරි කාමරේ ලගට යනකොට සර්ට තරහ ගිහින් ඉන්නවා. මන් ගිහින් "මොකද සර් තරහගිහින්" කියලා අහුවම සර් කියනවා " නෑ මිස් බලන්නකො අද මේ කාමරේ ලග අතුගාන්න හියෙන්නෙ 11 වසරෙ ගෑණුලමයින්ට. මුන් ඒක කරලනෑනෙ. මේව බලන්න ශිෂය කායිකාවොත් ඉන්නවා කවුරුත් හරියට වැඩක් කරන්නැ. ඉතින් කොහොමද මෙහෙම ලමයි ලොකුවෙලා ඉස්සරහට පිලිවෙලට රස්සාවක් කරගෙන ජීවත් වෙන්නෙ. " කියලා සර් ටිකක් තරහින් කිව්වා. හරි හරි මිස් ගිහින් වැඩ ටික කරගන්නකො" කියලා කිව්වා. මමත් ඉතින් කාමරේට ගිහින් ඉදගත්තා. මන්නන් දැනගත්තා අදනන් කෙල්ලො ටික ඉවරයි කියලා.
 
ඒ එක්කම මගෙ හිතට ආවෙ ඒ කියන්නෙ අදත් මට වැඩ කරන්න බැරිවෙයි වගේද යන අදහසයි. විනාඩි 10ක් විතර යනකොට ගෑණුලමයි පස්දෙනෙක් ආවා. එක ලමයෙක්නන් 12 වසරෙ එයා තමයි මේ ලමයින් ගෙ වැඩ බලන්න ඕන ශිෂය නයිකාව. ඒ ලමයි ආපුගමන් සර් හොදටම බැනගෙන බැනගෙන ගියා. අතුගාපුනැති එකට. ඊටපස්සෙ සර් කියනවා ඉන්නවකො තමුසෙලාට මන් ජීවිතේට අමතක නොවෙන්න දඩුවමක් දෙන්නන් කියල අර 11 වසරෙ කෙල්ලො හතර දෙනාට කිව්වා වටේම තියෙන කොල රොඩු ටික අතින් ඇහිදින්න කියලා. ඊටපස්සෙ අර ශිෂය නායිකාවට කිව්වා තමුන් මේ කුණුබාල්දිය උස්සන් ඔහොම්මම එලියෙ දොරකඩ දණගහනවා කියලා. කෙල්ලත් ඉතින් ඔලුව පාත්කරන් අවිත් කාමරේ තිබුන කුණුබාල්දිය අරගෙන එලියට ගිහින් ඒකත් උස්සන් දොරකඩ ඉස්සරහ දනගැහුවා. අනිත් කෙල්ලො ටිකත් කුණුටික අතට එකතු කරගත්තහම හරි තමුනුත් මෙයාගෙ දෙපැත්තෙන් දෙන්නා දෙන්නා දණගහනවා කුණු ටිකත් හොදට උඩටම උස්සගෙන කියලා. අනේ ඉතින් අර ලමයි හතරදෙනාත් ශිෂයනායිකාවගෙ දෙපැත්තෙන් දණගැහුවා. මට ඉතින් මේ සිද්දි පේනකොට අදත් වැඩ කරන්න හම්බෙන එකක් නෑ කියලා හිතුනා. තමුසෙලා මේ පීරියඩ් එක ඉවරවෙනකන්ම මෙහෙම දණගහගෙන ඉන්නඕනෙ. කියලා කිව්වා. සර් කාම්රේට ඇවිත් කියනවා. මිස්ට අදත් වැඩ ටික ඉවරකරගන්න බැරිවෙයිද මන්දා කියලා. ඒ කියපු එකටනන් මගෙ ඇගත් එක්කම සීතල උනා. මමත් ඉතින් ගැලවෙන්න වගේ "නෑ සර් අදනන් කොහොමහරි ඉවරකරන්න ඕනෙ කියලා කිව්වා. "හා හා මිස් එහෙනන් ඉවර කරගන්නකො මට දැන් class එකක් තියෙනවා. මන් ගිහින් එන්නන් කියලා ගියා. දැන් ඉතින් මට බැලෙන්නෙම එලියාර ලමයි පස්දෙනා දගහන් ඉන්න දිහාමයි. අඩත් මට වෑ කරන්න හම්බෙන්න කියලනන් විශ්වාසයි. මෙහෙම ඉතින් මන් දෙලොවක් අතර තනිවෙලා ඉන්නවා. සරෙන් සැරේ ඒ පැත්තම බැලෙනවා.
 
 මේ විදිහට ඊයෙ වගේම මගෙ කාලෙ අදත් නිකන්ම ගෙවිලා ගියා. බෙල් එක ගහනකොටයි මතක් උනේ පලවෙනි පීරියඩ් එකත් ඉවර උනා නේද කියලා. විනාඩි පහක් විතර යනකොට සර් ආවා කාමරේට ඇවිත කිව්වා අර ලමයින්ට යන්න කියලා. කෙල්ලො පස්දෙනා ටක්ගාලා නැගිටලා ගියා. ආ...ආ.. මොකද නිපුනි මිස් මේ තාම වැඩ ටික කරන්න ගත්තෙ නැද්ද. කියනකොට තමයි මටත් මතක් උනේ මන් මුකුත්ම කරේ නෑ නේද කියලා. ආ.. නැ සර් මගෙ මේ ඔලුව ටිකක් කැක්කුමයි වගේ ඒකයි ටිකක් හිටියෙ කිව්වා මමත් නිකන් ශේප් වෙන්න ඕන නිසා. ආආ මිස් පැනඩෝල් දෙකක් දෙන්නද කියලා සර් ඇහුවම මන් කිව්වා නැ සර් මේක ඇරිලා යයි කියලා. එක තමයි මමත් මේ අදත් ලමයි ගෙනත්දාලා බාධාකරානෙ නේද මිස් කියලා ඇහුවා. මිස් මට දැන් ඩබල් පීරියඩ් එකක් තියෙනවා මන් මේ පොතක් ගන්න ආවෙ. මිස් වඩටික කරන්න මන් යන්නන් කියලා ගියා. මාම් ඉතින් ආයෙ කල්පනා ලෝකෙට වැටුනා. අද උදේ ගේට්ටුව ලග ලමයි දගස්සලා තිබ්බා ඊටපස්සෙ දගෑව්වා. දැන් පලවෙනි පීරියඩ් එකේම කෙල්ලො 5දෙනෙක් මගෙ ඉස්සරහ දනගස්සලා තිබ්බා. ඉතින් මේවම මගෙ හිතට දැනෙන්න ගත්තා. මගෙ හිතේ තියෙන අමුතුම ආසාවක් මතුවෙනවා කියලයි මට දැන්නෙ.
 
මතුසම්බන්ධයි.....

නිපුනි ටීචර් 01


 

නිපුනි ටීචර්...
සරත් සර්- නිපුනි මිස්...
එකවරම සරත් සර්ගෙ හඩින් නිපුනි පියවි සිහියට පැමිනියා.
සරත් සර්- මොකද නිපුනි මිස්. කොහෙද බලාගෙන ඉන්නෙ.
නිපුනි මිස්- ආ ආ නැ නැ මුකුත්නැ සර්. මන් මේ නිකන් බැලුවෙ.
සරත් සර්- ඕකුන් හදන්නබෑ මිස් දඩුවම් නොකර. කෙල්ලොත් එකයි කොල්ලොත් එකයි. ගුරුවරයෙක් නැතිවෙන්නබැ මුන් පංතිය දෙවනත් කරනවා. ඒකයි මන් මුලු පන්තියම දණගැස්සුවෙ
නිපුනි මිස්- ආ ඒක තමයි නේද සර්. මන් එහෙනන් යන්නන් මට දැන් 9 පංතිය තියෙන්නෙ.
නිපුනි මිස් 10 වසර පංතියේ කොල්ලො කෙල්ලො පංතිය ඉස්සරහ දණගහන් ඉන්න දිහා බලාගෙනම පිටත් උනා. ඇය එම පංතිය පහුවෙලත් කීප සැරයක්ම ඒ දෙස හැරී බලමින් 9 වසර පංතිය වැත පිටත් විය. 
 
මම නිපුනි අවුරුදු 28යි. මම පාසල් ගුරුවරියක්. අවුරුදු 28ක් උනත් මට හොද පිරුනු අගපසගක් තිබුනා. ඒ අතරිනුත් විශේෂ තැනක් හිමිඋනේ මගෙ පස්ස සහ තන්දෙකට. හොදින් පිටුපසට නෙරා ආ මගෙ පස්ස කාගෙත් සිත් ඇදගන්නා සුලු විය. ඒ නිසාම නිතරම මා බස්රථවල ගමන් කරනවිට ජැක් වැදීම නිරන්තරයෙන් සිදුවිය. මා නිතරම ඔසරිය අදින නිසාත් ඔසරිය ගොඩක් ටයිට් එකට අදින නිසාත් මගේ පස්ස ගොඩක් ලොකුවට පෙනෙන්න තවත් හේතුවිය. මගේ පස්සට මෙනම බොහෝදෙනා අශාකරන්නෙ මගේ 40 සයිස් විතර විශාල තන් දෙකට. ඒ බව මට හොදින් වැටහෙන්නේ බොහෝ පිරිමින් ගේ ඇස් නිතරම මගෙ තන්දෙක මත ඇතිබව මා දකිනා නිසාය. එනිසාම මා බස්වල ගමන්කරනවිට පස්සට ජැක් වදින්නා සේම බොහෝ දෙනා මගේ තන් දෙක ස්පර්ශ කිරීමට මිරිකීමද කරයි. මේ මන් ගැන පොඩි විස්තරයක්. මොකද කතාව කියවනකොට නිපුනි කියන චරිතය මවාගන්න උදව් වෙයි.
 
මන් හයවෙනි පීරියඩ් එක ඉවරකරලා ස්ටාෆ් රූම් එකට යන අතරෙ සරත් සර් එයාගෙ කාමරේ ඉදන් කාටද බනිනවා ඇහුනා. සරත් සර්ගෙ කාමරේ කියන්නෙ විනයබාර ගුරුවරයගෙ කාමරේ. සරත් සර් තමයි අපේ ඉස්කෝලෙ ලමයින් ගෙ විනය බාරව ඉන්නෙ. කොහොමත් සරත් සර් පෙනුමෙන්ම ගොඩක් වස පාටයි අපිටත් දැක්කම බය හිතෙනවා. ඒ වගේම සර් පොඩි කුකුල්පාට් දාන කෙනෙක් කියලත් එහෙන් මෙහෙන් මට ආරන්චි වෙලා තිබුනා. ඒකනන් ඇත්තද දන්නැ. හැබැයි සැරයි කියලනන් දන්නවා. මට ජනේලෙන් පෙනුනෙ 12 වසරෙ කොල්ලෙකුයි කෙල්ලෙකුයි උන්දෙන්නට හොදටම බනිනවා. මට බනින්නෙ මොකටද කියලා තේරුනේ තප්පර ගානක් කතාව අහන් ඉන්නකොට. මුන්දෙන්නගෙ ලව් හුටපටයක් අහුවෙලා. මන් බලන් ඉන්නවා සරත් සර් දැක්කා. මන් හිතන්නෙ ඕනවට වඩා ඒක දිහා බලන් ඉන්න ඇති. ඒක සරත් සර්ට තේරෙන්න ඇති.
සරත් සර්- ආ... නිපුනි මිස් ඇයි මේ පැත්තෙ.
නිපුනි මිස්- ආ.. නැ සර් මගෙ මේ පොඩි වැඩ වගයක් තියෙනවා කරගන්න. මන් මේ ආවේ මේ කාමරේ ටිකක් නිදහස් නිසා මේකට වෙලා ඒ ටික කරගන්න පුලුවන්ද බලන්න.
සරත් සර් - ආ.. ඒකට මොකද මිස් එන්න ඇවිත් කරගන්න. 
 
මමත් ඇතුලට ගිහින් වාඩි උනා. අර ලමයි දෙන්නත් ඉන්නවා බලාගෙන. සර් ආයෙ ඒ ලමයි දෙන්නට බැනලා යන්න කිව්වා පංතිවලට. සර් මන් දිහා බලලා පොඩ්ඩක් හිනාවෙලා අර ලමයිදෙන්නට ආපහු කතා කරා. එ වෙනකොටත් ඒ ලමයි දෙන්නා දොරෙන් එලියට ගිහිනුත් ඉවරයි. අයේ ඒ ලමයි දෙන්නා හිමීට කාමරේ ඇතුලට ආවා. සර් කිව්වා. "නෑ තමුන්ලා පංතිවලට යන්න ඕන්නැ දෙන්නම මෙතන දගහගෙන අත් උස්සගෙන ඉන්නවා මේ පීරියඩ් එක ඉවරවෙනකන්.එහෙම කියලා සර් මන් දිහා බලලා අමුතු හිනාවක් දැම්මා. ඒ ලමයි දෙන්නම මූනට මූන බලාගෙන ඉදලා සර් දිහාත් බැලුවා. "ඇයි තමුසෙලට මන් කිව්ව එක තේරුන්නැද්ද" කියලා සර් සැරෙන් ඇහුවා. 
ඒ ලමයි දෙන්නා මන් ඉස්සරහ හිමීට දණගහලා අත්දෙක ඉස්සුවා. "තමුසෙල දෙන්නා ඔහොම ඉන්න ඕනෙ මේ පීරියඩ් එක ඉවරවෙලා මන් එනකන් මේ රූම් එකට තේරුනාද කියලා ඇහුවම ඒ ලමයි දෙන්නා ඔව් කියන්න වගේ ඔලුව හෙල්ලුවා. "හරි නිපුනි මිස් මන් යනවා මට දැන් 10 පංතිය. මිස් ඉදලා වැඩ ටික කරගන්න. මුන්දෙන්නා හෙල්ලුනොත් හරි මට ආපුවම කියන්න කියලා" මට අමුතු හිනාවකුත් දාලා ගියා. දැන් මන් ඉදගෙන මගෙ වැඩේ කරනවා. මගෙ ඉස්සරහා අර ලමයි දෙන්නා දණගහගෙන අත් උස්සන් ඉන්නවා.
 
 ඇත්තටම මට දැන් මගෙ වැඩේ කරනවට වඩා බැලෙන්නෙම අර ලමයි දෙන්නා දිහා. ඇත්තටම මට එහෙම ඒ ලමයි දෙන්නා දණගහගෙන අත් උස්සන් ඉන්නකොට මොකද්දෝ කියාගන්න බැරි අමුතු සිතුවිල්ලක් එනවා. ඒක නිකන් මන් ඒ දඩුවම් විදින එක විදිනවා වගේ. නිකන් මන් ඒ දඩුවම විදිනවා වගේ. මටත් මෙහෙම ඉස්කෝලෙ ලමයෙක් වගේ දඩුවම් විදින්න තිබුනනන් කියල හිතෙනවා වගේ හැගීමක්. සමහරවිට ඒක නිසා වෙන්නැති මට නිතරම ඉස්කෝලෙ ලමයෙක් දඩුවමක් විදිනකොට ඉබේටම ඒ දිහා බැලෙන්නෙ. ඇත්තටම මට ඒක කෙරෙන්නෙ මටත් නොදැනීමමයි. මටත් හිතාගන්න බැ මට මේ වගේ ආසාවක් කොහෙන් කොහොම ආවද කියලා. මට ඉතින් ඒ උනාට ඉස්කෝලෙ යනකාලෙනන් මෙහෙම දෙයක් දැනිලා නැ. ඇත්තටම දැනුන්නැද්ද එහෙම නැත්තන් මට ඒක ගැන වැඩිය තේරුන්නැද්ද.
මොකද ඉතින් ඉස්කෝලෙ කාලෙ කියන්නෙ දඩුවම් වලින් අඩු කාලයක්නන් නෙමෙයිනෙ. ඇත්තටම මන් ඉස්කෝලෙ කාලෙදිත් ඕනතරන් දඩුවම් විදලා තියෙනවා. හැබැයි ඉතින් මගෙම වැරදිවලටනන් නෙමෙයි එහෙම දඩුවම් විදලා තියෙන්නෙ. ඇත්තටම මන් වැඩියෙන්ම දඩුවම් විදලා තියෙන්නෙ 10 - 11 වසරවල් වල. ඒ කාලෙ අපේ පංතිබාරව හිටියෙ සර් කෙනෙක්. ටිකක් සැරයි සර්. සර්ගෙ නීතියක් තිබුනා පංතියේ කවුරුහරි වැරැද්දක් කරොත් මුලු පංතියම ඒකට වගකියන්න ඕනෙ. ඉතින් ඒක නිසා දඩුවමත් මුලු පංතියටම හම්බෙනවා. ඒකනිසා අපි ඇත්තටම ඒ සර්ගෙ පීරියඩ්වල ගොඩක් වෙලාවට හිටියෙ එක්කො හිටගෙන නැත්තන් පංතිය ඉස්සරහ දනගහගෙන නැත්තන් ඉන්නතැනම අත් උස්සන්. සමහර දවස්වලට ඩබල් පීරියඩ් එහෙම තියෙනකොට ඉතින් නියමයි ඇයි ඉතින් එදාට ඒ පීරියඩ් දෙකම දඩුවම් තමයි. පාඩම කියල දෙනකන් අත් උස්සන් ඉන්න ඕනෙ නැත්තන් පොත් ඔලුව උඩ තියාගෙන දණගහගෙන පාඩම අහගෙන ඉන්න ඕනෙ. 
 
ඊටපස්සෙ ලියනකොට තමයි නැගිටින්න පුලුවන් ඒකත් ඉතින් තමන් ඉන්න තැන හිටගෙන ලියන්න ඕනෙ. වැඩිය දෙයක් ලියන්න නැත්තන් එහෙම පංතිය ඉස්සරහ දණගහගෙනම ලියන්න ඕනෙ. ලියලා ඉවර උනගමන් ආපහු පරණ දඩුවමට යන්න ඕනෙ. ඒ කියන්නෙ අත් උස්සන් ඉන්න ඕනෙ නැත්තන් පොත් ඔලුව උඩ තියාගෙන දණගහන් ආපහු පාඩම අහන් ඉන්න ඕනෙ. ඒකනිසා අපි ඒ අවුරුදු දෙකම ඒ සර්ගෙ පීරියඩ්වල වැඩියෙන්ම ඉදලා තියෙන්නෙ ඉතින් එක්කො අත් උස්සන් එහෙමත් නැත්තන් ඉතින් පොත් ඔලුව උඩ තියාගෙන දණගහගෙන තමයි.
ඇත්තටම මටනන් දැන් මගේ වැඩේ කරන්නම බෑ හැමතිස්සෙම බැලෙන්නෙ අර ලමයි දෙන්නා දිහාමයි. හොදවෙලාවට මේ ලමයි දෙන්නා බිම බලාගෙමයි ඉන්නෙ ඒකනිසානන් ඒ ලමයින්ට මන් එයාලා දිහා බලනවා

කියලා ගානක්නැ. සරත් සර් මට බලන්න කියල ගියනිසා වෙන්න ඇති මේ ලමයි දෙන්නා හෙල්ලෙන්නෙවත්නැතුව අත්දෙක උස්සන් දණගහගෙන ඉන්නවා. කෙල්ල තරමක් සුදු ලස්සන කෙල්ල ලස්සනට ඇග එහෙම තියෙනවා. හොදට පිරුණු තන්දෙකක් එහෙම තියෙන්නෙ. මන් හිතන්නෙ කොහොමත් සයිස් 36වත් වෙන්නැති. සුදු ගවුම ටිකක් ඉනෙන් උඩ හිරට තියෙන්නෙ. ඒ නිසා හොදට තන්දෙක ගවුමට හිරවෙලා ලොකුවට පේනවා. ඒ වගේම කෙල්ලටනන් දැන් ටිකක් දාඩියත් දාලා. අත්දෙක උස්සන් ඉන්න නිසා මට පේනවා කෙල්ලගෙ සුදු ගවුමෙ කිහිලි දෙක යට ලොකු දාඩිය පැල්ලන් දෙකක් තියෙනවා. ඒකෙන් කෙල්ලගෙ අමුතුම ලස්සනක් පේනවා. සුදු ගවුමෙ කිහිලි දෙකේ පේන ලොකු දාඩිය පැල්ලන් දෙක එක්ක මෙහෙම මගෙ ඉස්සරහා අත් උස්සන් දණගහන් ඉන්නවා ඇත්තටම මේකෙන් මගෙ හිත ඇතුලෙ තියෙන මොකද්දෝ ආසවක් එලියට එන්න හදනවා කියලනන් තේරෙනවා. මේ දේවල් හිත හිත ඉන්නකොට බෙල් එක ගහන සද්දෙත් ඇහුනා. ඒ කියන්නෙ පීරියඩ් එක ඉවරයි. අයියෝ මන් කරන්න ගත්ත වැඩේනන් එහෙම්මමයි. පටන්ගත්ත තැනමයි. මොනවා කරන්නද ඉතින් දැන් class එකක් තියෙනවනෙ. මේටික ඉතින් පස්සෙවත් කරනවා. අර ලමයි දෙන්නත් තාම ඉන්නවා. දණගහගෙන අත් උස්සන්. එතකොටම සරත් සර් ආවා කාමරේට.
 
සරත් සර්- ආ.. නිපුනි මිස් යන්නද දැන් පංතියක් තියෙනවද...
නිපුනි මිස්- ආ.. ඔව් සර් මට දැන් 8 පංතියක් තියෙනවා.
සරත් සර්- හරි මිස් වැඩ ටික ඉවර කරගත්තද.. ම්...
නිපුනි මිස්- අනේ සර් ඉවරකරගන්න බැරි උනානෙ. තව ටිකක් තියෙනව.
සරත් සර්- ආ එහෙමද මිස් ම්ම්ම්...
සරත් සර් අමුතු හිනාවක් දාගෙන මන් දිහා බැලුවා. "හා දැන් තමුන් දෙන්නත් යනව පංතිවලට" කියලා සැරෙන් කිව්ව. ලමයි දෙන්නත් ටක්ගාලා නැගිටලා කාමරෙන් එලියට ගියා. "අයියෝ නිපුනි මිස්ට බධාවක් උනාද දන්නෑ මන් මේ ලමයි දෙන්නෙක් දණගස්සලා ගියනේ නේද" කියලා ඒක සරත් සර් කිව්වෙ මහ අමුතු තාලෙකට. මට හිතුනා සර්ට මගෙ හිතේ තියෙන දේ තේරෙනවත්ද කියලා. සමහරවිට කියන්නබෑ තේරුනාද කියිලා මොකද සරත් සර්ට අපිට වඩා අත්දැකීම් තියෙනවනෙ. එතකොටනන් මට ටිකක් ලැජ්ජාවකුත් ආවා. "ආ..ආ.. සර් මන් යන්නන් නැත්තන් පරක්කු උනොත් ලම්යි ටික එලියට පැනලා දගලන්න ගන්නවා. 
 
සරත් සර්- ආ එහෙම උනොත් නිපුනි මිස් ලමයි ටික අරගෙන එන්නකො මන් ලගට මන් දෙන්නන් කට්ටියටම හොද දඩුවමක් මිස් ඉස්සරහම.
සරත් සර් එහෙම කිව්වමනන් මගෙ පපුව වේගෙන් ගැහෙන්න ගත්තා සර්ට මොකක්හරි මගෙ අමුත්තක් ඇත්තටම තේරිලාවත්ද කියලා. "ආ. හ්..ආ.. මන් යන්නන් සර්" කියලා මන් ටක්ගාලා පංතියට ගියා. ඇත්තටම ම්ට පංතියට ගිහිනුත් පාඩමට අවධානය හරියට යොමු කරන්න බැරි උනා. මගෙ ඔලුවෙ වැඩ කරේම සර් කියපු වචන ටික ඇත්තටම සර්ට මගෙ මොකක්හරි අමුත්තක් තේරිලාද. නැත්තන් සර් නිකන්ද එහෙම කිව්වෙ. කොහොමහරි ඒ පීරියඩ් එකත් ඉවරවෙන්න බෙල් එක ගැහුවම මන් ලම්යින්ටත් ආයුබෝවන් කියලා ස්ටාෆ්රූම් එකට ගියා. එතකොට ඉස්කෝලෙ අරෙනකොට කියන ගාතා ටික දැම්මා. අනිත් ගුරුවරු පිටත්වෙලා ගියා මන් ටිකක් ඉදගෙන හිටියා ස්ටාෆ් රූම් එකේ. ඒ වෙලාවෙත් මගෙ ඔලුවෙ වැඩකරන්නෙම සර් කිව්ව එක. "ආ නිපුනි මිස් අද ගෙදර යන්නැද්ද කල්පනා කර කර ඉන්නෙ" කියන සද්දෙ ඇහෙනකොටයි මන් පියවි සිහියට ආවෙ. ඇවිත කවුද කියලා බලනකොට සරත් සර්. "ආ.. නැ සර් යන්න ඕනෙ මන් මේ ටිකක් මහන්සියට ඉදගෙන හිටියා ටිකක්" කියලා කිව්වම "මහන්සියියි..."" කියල සර් අර කලින් දාපු බැල්මම දැම්මා ආයෙත්. "ආ නැ සර් මේ ලමයින්ට කෑ ගහලා දන්නැද්ද ඉතින්" කියල මන් ෂේප් වෙන්න වගේ කිව්ක්වා. "ආ එහෙමද අපරාදෙ ඉස්සෙල්ල මිස්ට වඩ ටිකත් ඉවරකරගන්න බැරි උනා නේද අර ලමයිදෙන්නෙක් නිසා." කියලා කිව්වා. "ආ ඒකට කමන්නෑ සර්.වරදක් කරානන් ඉතින් දඩුවම් දෙන්නත් ඕනෙනෙ කියලා මන් කිව්වා. "උන් දෙන්නා හෙල්ලුනේවත්නැ නේද මිස් මිස් හොදට බලගත්තා නේද" කියලා සර් පොඩි හිනාවක් දැම්මා. ඇත්තටම මටනන් දැන් සැකයි සර්ට තේරිලාද කියලා. " ඔව් සර් සර් කියපු විදිහටම අත් උස්සන් දණගහන් හිටියා පීරියඩ් එකම හෙල්ලුනේවත්නැ" කියලා මමත් කිව්වා. "ඒකතමයි මන් දන්නවනෙ මිස් බලාගන්නවා කියලා ඒකයි මන් මිස්ට ඒ ලමයිව දාලා ගියෙ හොදට බලාගන්න." මම ඒකට නිකන් හිනාවක් දැම්මා විතරයි. ඊට පස්සෙ අපි දෙන්නා ටිකක් කතා කර කර ඉදලා ඉස්කෝලෙන් ගෙදර යන්න පිටත් උනා.
මතුසම්භන්ධයි......

සකුන්තලා 03

 



මතකනෙ ඔයාලට රුවන්ති මැඩම් මට සෙනසුරාදා එන්න කිව්වා පියුමිව අදුන්වලා දෙන්න කියලා. ඇත්තටම මට ඕන වෙලා තිබ්බෙ කවුද මේ පියුමි කියන්නෙ කියලා දැනගන්න. ඒ වගේම තව මන් නොදන්න මොනවහරිත් රුවන්ති මැඩම්ලගෙ ගෙදර සිද්දවෙනවද ඔය වගේ ප්රෂ්ණ මගෙ හිතේ වැඩ කරා. ඇත්තටම මේ සතිය ගෙවිලා ගියේ මටත් නොදැනිම. මොකද මට රුවන්තිලගෙ ගෙදදි වෙච්ච දේවල් මන් පනිෂ් උන විදිහ වගේ දේවල් වලින් මට අමුතු හැගීමක් දැනුනා. කොහොමහරි ඔය මතක අතරෙ ඒ සතියෙ සිකුරාදා මන් රුවන්තිලගෙ ගෙදර යන්න තීරනය කරා.මොකද මට ඇත්තටම ඕන උනේ හෙට රුවන්තිලගෙ ගෙදර මොනවද සිද්දවෙන්නෙ කියලා දැනගන්න. ඉතින් මන් සිකුරාදා මොන්ටිසෝරි ඇරිලා ඇවිත් රුවන්තිට මන් කෝල් කරා සෙනසුරාදා එහෙ එනවා කියන්න. ඉතින් රුවන්තිත් ඒකට කැමති උනා.
ඔන්න සෙනසුරාදා උදේම මන් ලෑස්තිවෙලා මගෙ බයික් එකේ රුවන්තිලගෙ ගෙදර යන්න පිටත් උනා. මන් අදත් ඇදන් යන්නෙ සාරියක්මයි. මොකද දැන් මට සාරිය හොදට හුරු ඇදුමක් නිසා. මන් රුවන්තිලාගෙ ගෙදර ලගට යනකොට ගේට්ටුව ඇරලා තිබුනෙ. ඉතින් මන් ස්කූටරේ මිදුලට දාලා හෝන් එකත් ගහලා දොර ලගට යනකොට දෙරත් ඇරලා තිබ්බෙ. ඉතින් දොර ලගට යනකොට රුවන්තිත් දෙර ලගට ආවා ආ මේ ඔයානෙ මන් බැලුවා කවුද කියලා කියාගෙනම. එන්න එන්න කියාගෙනම රුවන්ති සාලෙ තිබුන පුටුවක ඉදගත්තා. මමත් ඉතින් එයා ලගින් ඉදගත්තා. ඇත්තටම රුවන්තිත් අද ඇදගෙන හිටියෙ කොලපාට සාරියක්. අපි ඉතින් ඔය ආගිය තොරතුරු ටිකක් කතා කරලා එහෙම ඉන්නකොට රුවන්ති ගියා අපි තේ එකක් බොමු කියලා තේ එකක් හදන් එන්න. මන් ඇත්තට පොඩ්ඩක් වටපිට බැලුවා පියුමි කියන කෙනා ඇවිත්ද කියලා පොඩ්ඩක් සෝදිසි බැල්මක් එහෙම දැම්මා .ආ.. සකින්තලා මොනවද බලන්නෙ පියුමිවද කියාගෙන රුවන්ති තේ එක අරන් ඇවිත් මට දුන්නා. මන් ඒකට පොඩි හිනාවක් දැම්මා විතරෛ. ඊටපස්සෙ රුවන්ති කිව්වා තාම පියුමි ආවෙනැ සකුන්තලා අපි තේ එක බොමු එතකන් කියලා. අපි මෙහෙම තේ බිබී ඉන්නකොට දොරගාවින් එකමාරටම කෙල්ලෙක් මතු උනා. ඇත්තටම මට මේ කෙල්ලව දැක්ක ගමන් මගෙ ඇහැ ගියෙ මේ කෙල්ලගෙ තන්දෙකට. මොකද මේකිගෙ තන්දෙක නිකන් ලමයි දහදෙනෙක්ට කිරිදීලා වගේ මාරම ලොකුයි. හිතන්නකො මන් කෙල්ලෙක් වෙලත් තව කෙල්ලෙක්ගෙ තන්දෙක දෙක්කම එකපාරටම ඇහැ යනවා කියන්නෙ කොහොම ලොකු ඇද්ද කියලා ඒ තන් දෙක. ඊටපස්සෙ තමයි මට මූණබැලුනෙ. හැබැයි මූන දැක්කමනන් හරිම ලබාල පාරයි. ඩෙනිමකු ටීශර්ට් එකකුයි ඇදලා හිටියේ තව ස්චෝල් බෑග් එකකුත් එල්ලන් හිටියෙ. කෙල්ල මාව දැකලා ටිකක් ගැස්සුනා වගේ කියලා මට හිතුනා. එතකොටම රුවන්ති ආ පියුමි එන්න එන්න බයවෙන්න දෙයක්නැ මේ මන් දන්න කෙනෙක්. සකුන්තලා. මෙයා ටීචර් කෙනෙක්. කෙල්ලත් හිනාවක් දාගෙනම ආවා ගේ ඇතුලට. මාත් එක්කත් ටිකක් හිනා උනා. හරි පියුමි ඔයා ලෑස්තිවෙලා රූම් එකට යන්න කියලා කිවා. කෙල්ලත් ආයෙත් මාත් එක්ක හිනාවෙලා පඩිපෙල නැගගෙන උඩට ගියා. 
 
මන් මේ මොකුත් හිතගන්න බැරුව පියුමි යනදිහා බලාගෙන හිටියා. මොකද සකුන්තලා බලාගෙන ඉන්නෙ. කියල රුවන්ති කියනකොටයි මන් පියවි සිහියට ආවෙ. මට ඉතින් රුවන්ති පුයුමි ගැන විස්තර කිව්වා. කෙල්ල තාම ඉස්කෝලෙ යනවලු 12 වසරෙලු ඉන්නෙ. කෙල්ල ගොඩක් ආසයිලු punish වෙන්න. ඉතින් කෙල්ල free වෙලාවට රුවන්තිව හම්බෙන්න එනවලු පනිෂ් වෙන්න. පියුමි ඉස්කෝලෙදිත් සමහර වෙලාවට හිතලම වැරදි කරලා ගුරුවරුන් ගෙන් punish වෙනවලු. ඒත් හිතේ හැටියට පනිෂ් වෙන්න බෑලු ගුරුවරුන්ට සැක හිතෙන නිසා. වැඩිම දඩුවම තමයිලු ඉස්කෝලෙදි දෙන පීරියඩ් එකක් දණගස්සලා තියනවලු. ඉදල හිටල නැගිටලා අත් උස්සන් ඉන්න කියනවලු. ඉතින් පියුමිට ඕනෙ හොදට ඉස්කෝල වල දෙන පනිෂ්මන්ට් විදින්නලු. ඒකලු රුවන්ති ලගට එන්නෙ.
ඕකෙ සකුන්තලා පියුමි ලෑස්ති ඇති අපි යමු කියලා රුවන්ති ඉස්සරවෙලා පඩිපෙල නැගගෙන උඩට ගියා. මමත් රුවන්ති පස්සෙන්ම ගියා. එහෙම ගිහින් රුවන්ති කාමරයික් ඇරගෙන ඇතුලට ගියා. මමත් ඒ පස්සෙන්ම ගියා. මන් ඒ කාමරේට ගියාම ඒකෙ තිබ්බ දේවල් දැකලා පුදුම උනා. ඒ වගේම මට පොඩි ආසාවකුත් ආවා. ඒක හරියටම කියනවනන් ඉස්කෝලෙක පංති කාමරයක් වගේමයි ඩෙස්පුටු වයිට්බෝඩ් එකක් වගේම පංතිකාමරේක තියෙන හැමදේම තිබුනා. ඒ ඒ වගේම ත bondage items වගේකුත් පැත්තක ලස්සනට තියලා තිබුනා. පියුමිත් පුටුවක වාඩිවෙලා ඉදලා රුවන්ති යනකොටම නැගිට්ටා. ඕකෙ පියුමි මේ ඉන්නෙ සකුන්තලා මොන්ටිසෝරි ටීචර් කෙනෙක්. මෙයත් ගිය සතියෙ මගෙන් හොදට punish උනා . මන් අද සකුන්තලාට එන්න කිව්වෙ පියුමිව පෙන්නන්න. 
 
පියුමිට ඒකගැන අකමැත්තක්නැනෙ නේද කියලා ඇහුවා. පියුමිත් කමන්නැ මැඩම් කියලා. ඕකෙ එහෙනන් අපි අද වැඩ පටන්ගමු කියලා කිව්වා. ආ කියන්න බැරි උනනෙ පියුමි ඇත්තටම සුදු ගවුමට හරිම ලස්සනයි. ඇත්තටම ලස්ස්නයි කියනවට වඩා sexy කිව්වනන් හරි. කෙල්ලගෙ පපුව කිටිකිටියෙ තදවෙලා සුදු ගවුමට තන්දෙක ගවුම ඉරාගෙන එලියට පනියිද කියලා හිතුනා මට. කොන්ඩෙ ලස්සනට කරල් දෙකට ගොතලා. එය ඇදගෙන හිටියෙ එයාලගෙ ඉස්කෝලෙ ඇත්තම school uniform එක. ඒක මේ ගම්පහ පැත්තෙ ඉස්කෝලෙක uniform එකක්. ඕකේ සකුන්තලාත් මේ ඉස්සෙල්ලම කරන ටික කරන්න. කියලා කිව්වා. ඊටපස්සෙ මමත් පියුමි ලගට ගියා. අත් ඔසවාන් කිව්වම අපි අත් ඉස්සුවා අත්පහත හෙලාන් කිව්වම අපි දෙන්නා අත් පාතදැම්මා. ආයෙත් අත් ඔසවාන් කිව්වා. උඩපනින්න කිව්වා. ඔයවගේ උදේම අර ඉස්කෝල වල වෝර්ම් අප් කරනවා වගේ විනාඩි 5ක් විතර කරා. ඊටපස්සෙ පියුමිට මැඩම් කතා කරා ලගට. පියුමි ගියාම රුවන්ති කිව්වා අත්දෙක උස්සන්න කියලා. රුවන්ති සුදුගවුමයි යට සායයි ඉස්සුවා උස්සලා බලා ඔක් good කියලා ඊටපස්සෙ රුවන්ති කරේ පියුමිගෙ තන්දෙක හොදට මිරිකුවා කෙල්ල බ්රා එකක් විතරයි ඇදලා හිටියෙ. ඒක සුදු ගවුම හරහා හොදට පෙනුනා. ඊටප්ස්සෙ රුවන්ති කිව්ව පියුමිට ගවුමෙ ඉස්සරහ බොත්තන් ටික ගලවන්න කියලා. පියුමිගෙ සුදු ගවුමෙ ඉන ලගටම පලල බොත්තන් දාලා තිබුනෙ. හරියට ශර්ට් එකක වගේ. කෙල්ල ටක්ගාල බොත්තන් ටික ගැලෙව්වා. දැන් කෙල්ලගෙ ලොකු තන්දෙක සුදුපාට බ්රා එකෙන් වැහිලා තියෙන්නෙ. රුවන්ති පියුමිගෙ තන්දෙක බ්රා එකට උඩින් හොදට පිරිකලා ඕකේ කිව්වා. ඒ බලල තියෙන්නෙ පෑන්ටි එක සුදු එකක්ද බ්ර එක නොර්මල් රෙදිවලින් මහපු බ්රා එකක්ද කියලා. මොකද රුවන්ති කප්බ්රා අදින්න දෙන්නෑලු. පියුමි බොත්තන් ටික දාගෙන සුදු ගවුම ආපහු පිලිවෙලට හදාගත්තා. ඕකේ කියලා රුවන්ති අත්දෙක ඉස්සුවා. මන් බැලුවා රුවන්ති ඇයි අත් ඉස්සුවෙ කියලා. එහෙම හිතනකොටම පියුමි රුවන්තිගෙ කිහිලි දෙක ඉබින්න ගත්තා. රුවන්තිගෙ සාරිහැට්ටෙ කිහිල්ල යට ලොකුදාඩිය පැල්ලමක් තියෙනවා දැක්කෙ දැන් තමයි. ඊටපස්සෙ රුවන්ති කිව්වා ඕකෙ එහෙනන් පියුමි අද සෙෂන් එක පටන් ගමු කියලා . ඕකේ අද මන් තමුන් ගෙ පස්ස ටිකක් රත් කරලම වැඩ පටන් ගන්නන්කො කියලා රුවන්ති කියලා. ඉස්සරහට එනවා පියුමි කියලා කතා කරාම කෙල්ල ඉස්සරහට ආවා. රුවන්ති කෙල්ලට මේසේ පෙන්නලා කිව්වා අතදෙක තියලා නැමෙන්න කියලා. කෙල්ල මේසෙට නැමුනම කෙල්ලගෙ තන්දෙක මේසෙට තදවෙලා දෙපැත්තෙන් පේනවා තන්දෙක එලියට පැනලා වගේ. ඊටපස්සෙ රුවන්ති සුදු ගවුම උස්සලා ඉන පටියෙ ගැහුවා ඒ එක්කම යට සායයි ජංගියයි ගැලෙව්වා. කෙල්ලගෙ පස්සත් පොඩිමනැ හොද ලස්සනට පස්සට දික්වෙලා තියෙනවා. රුවන්ති තප්පර කීපයක් වේවැල පියුමිගෙ පස්සෙ අතුල්ල අතුල්ල ඉදලා දුන්නා කිස් ගාලා වේවැල් පාරක්. වැදුන ගමන්ම කෙල්ලගෙ පස්සෙ රතුපාටට වේවැල් පාර මතු උනා. එදා මට දුන්න වේවැල් පාරවල් වලට වඩානන් මේ පාරවල් සැරයි කියලා මට හිතුනා. වේවැල් පාර වැදුන ගමන් කෙල්ල එකායි මැඩම් කියලා ගනන්කරා. ඒ එක්කම දෙවෙනි පාරත් වැදුනා පලවෙනි එකට දෙවෙනි නැති. මේ විදිහට කෙල්ලට වේවැල් පාර 10ක් වැදුනා පස්සට. ඒ වැදුන හැම පාරම රතුපාටට පස්සෙ හිටලා තියෙනවා. ඊටපස්සෙ කෙල්ල නැගිටින්න හදනකොට රුවන්ති ආයෙම කෙල්ලට නැගිටින්න නොදී මේසෙ උඩට තල්ලු කරා. කෙල්ල කලින් හිටපු විදිහටම හිටියා. පියුමිගෙ පිටටම ඇලිලා සුදු ගවුම ගානට tight එකට තියෙනවා. සුදු ගවුමෙ එක රැල්ලක්වත්නැ. රුවන්ති වේවැල පිටේ ටිකවෙලාවක් එහෙටයි මෙහෙටයි අතුල්ල අතුල්ල ඉදලා චටාස් ගාලා පලවෙනි පාර දුනා. කෙල්ලට ආව්... කියවුනා. ඒ එක්කම එකායි මැඩම් කියලා ගනන් කරා. දෙවෙනි එකත් හිතන්න කලින් වැදුනා කෙල්ලට පිට කිස්කන්න. කෙල්ල දෙකායි මැඩම් කිව්වා. මේ විදිකට කෙල්ලට පිටටත් වේවැල් පාරවල් 10ක් වැදුනා. මටනන් හොදටම ශුවර් කෙල්ලගෙ පිට කොටුරූල් පොතක් වෙලා ඇති ඒ වැදුනු පාරවල් වලට හරි දැන් ගිහින් නගිනවා ත්මුන් ගෙ පුටුව උඩට නැගලා අත් උස්සනවා. පැය ගාගයක් ඉන්නව එහෙම. කියලා කිව්වම පියුමි ගිහින් නැග්ගා පුටුව උඩට නැගලා අත් ඉස්සුවා. මමත් මේ ඔක්කොම රුවන්ති ලග ඉදන් බල්කන් ඉන්නවා. මෙහෙම විනාඩි 5ක් විතර යනකොට රුවන්ති කිව්වා සකුන්තලා මෙහෙම නිකන්ම
ඉන්නකොට ඔයාටත් බෝරින් වෙයිනෙ. මොකද කියන්නෙ ඔයාවත් ටිකක් පනිෂ් කරන්නද කියලා ඇහුවා. මටත් ඉතින් එපා කියන්න හිතුන්නැ මොකද මගෙ හිතෙත් මේකට පොඩි කැමැත්තක් තිබුනා. මම ඉතින් මොකුත් නොකියා ටිකක් හිනාවෙලා ඔලුව වනලා හා කිව්වා. ම්ම්ම් ඒ කියන්නෙ සකුන්තලාත් මේක එන්ජෝයි කරන්න ආසයි වගේ එහෙනන්. කියලා පොඩි හිනාවක් දාලා ඕකෙ එහෙනන් සකින්තලත් පනිෂ් වෙන්න ලෑස්තිවෙමු කියලා. මැඩම් අත්දෙක ඉස්සුවා. මන් දැන් දන්නවා මොකද්ද කරන්න ඕනෙ කියලා. මමත් පියුමි වගේම මැඩම් ලගට ගිහින් කිහිලි දෙක ඉබින්න ගත්තා. ම්ම් රුවන්තිගෙ කිහිලි වලින් එන්නෙ ඩියෝඩ්රන් mix වෙච්ච දාඩිය සුවදක්. ඒක අමුතුම ෆීලිං එකක් මොකද මන් මීට ඉස්සෙල්ල මෙහෙම දෙයක් කරලා තිබුන්නැති නිසා. ඕකේ එහෙනන් ඉස්සෙල්ලම සකුන්තලාගෙත් පස්ස රත්කරලම ඉමු කියලා මැඩම් කිව්වා. ඕකේ සකුන්තලා පියුමි වගේම ඔයත් මේ මේසෙට නැමෙන්න කියල කිව්වා. මමත් කිව්ව විදිහටම මේසෙට පපුව තියලා පාත් උනා. පියුමිත් මේ දේ පුටුව උඩ හිටගෙන අත් උස්සගෙන බලාගෙන ඉන්නවා. මම සාරිය ඇන්දෙත් හොදට පස්ස ට්යිට් වෙන්න. ඒක නිසා මන් දන්නවා දැන් මගෙ පස්ස ලස්සනට ලොකුවට පේනවා කියලා. රුවන්ති අතෙ තියෙන වේවැල මගෙ පස්සට තියල එහෙට මෙහෙට අතුල්ලන්න ගත්තා. 
 
ම් ම් ම් ... එහෙම වේවැල පස්සෙ ඇතිල්ලෙනකොට අත්තටම මට මොකද්ද වෙන්නෙ කියල හිතාගන්න බැරි උනා. මගෙ ඇග ඇතුලෙන්ම වේවැල්පාර ඉල්ලන්න ගත්තෙ මගෙ ආසාව තවත් වැඩිකරමින්. රුවන්ති පලවෙනි වේවැල් පාර දුන්නා චටාස්... ගාලා පස්ස කිස්කන්න. අම්මෝ ඒ වැදුන වේවැල් පාරත් එක්ක මගෙ හිත කිතිකැවෙන්න ගත්තා. ඒ වේවැල්පාර ඇග ඇතුලෙන්ම විදිනබව මට තේරුනා. පලවෙනි වේවැල්පාරෙ වෑදනාව අදුවෙන්නත් කලින් මගෙ හිත ඉල්ලුවෙ දෙවෙනි වේවැල් පාර. ඇත්තටම හිත ඉල්ලන පරක්කුවටම දෙවැනි වේවැල්පාරත් රුවන්ති දුන්නෙ පලවෙනි පාරට දෙවෙනි නොවෙන්න. අම්මෝ ඒ පාරවල් වදිනකොට මට දෙනුන හැගීමනන් වචනෙන් කියල විස්තර කරන්න බෑ. ඇත්තටම මගෙ ඉස්කෝලෙ කාලෙ ටීචර් කෙනෙක් දඩුවම් කරනව වගේම තමයි මට දෙනෙන්නෙ. මන් හිතන්නෙ ඒ හැගීම මට තවත් වැඩියෙන් දැනෙන්න ඇත්තෙ පියුමිත් ඉන්න නිසා වෙන්න ඇති. ඇත්තම ක්ලාස් එකක හැගීම එන්න මට ඒකත් හේතුවක් වෙන්න ඇති. රුවන්ති මේ විදිහට වේවැල් පාරවල් 5ක් විතර ගහලා මගෙ සාරිය ඉස්සුවා යට සායත් එක්කම. දැන් මගෙ පෑන්ටියෙන් වැහුන පස්ස් එලියෙ. රුවන්ති එකපාරම පෑන්ටියත් ඇදලා පහලට දැම්මා. දෙන් මගෙ පස්ස සම්පූර්ණයෙන්ම එලියෙ. පියුමිටත් පේනවා හොදටම ඕකේ සකුන්තලා ඔයාට මේ කරන විදිහ හොදටම ෆීල් වෙයි කියලා කටගන්න හම්බුන්නැ. එක දිගට කස පුපුරනවා වගේ වේවැල්පාරවල් 10ක් විතර කිස් කිස් ගාල ගහගෙන ගහගෙන ගියා. මට හිතාගන්නවත් බැරිඋනා. අම්මෝ මට ඒකනන් හිතාගන්න බැරිඋනා. ඒක පාරෙන් පාරට බ්රේක් දිදී නෙමෙඉ එක දිගටම වදිනකොට. හැබැයි මම ඒකත් හොදටම වින්දා කියලා හිතුනෙ ඒ බගේ ආයෙත් ලැබුනනන් කියල හිතුන නිසා. මන් හොදටම දන්නවා දැන්නන් මගෙ පස්ස හොදටම රතුවෙලා කියලා. ඕකේ සකුන්තලා තමුනුත් දැන් ගිහින් පුටුව උඩට නැගලා අත් උස්සනවා කියලා රුවන්ති කිව්වා. මමත් ටක්ගාලා පෑන්ටියත් උස්සගෙන ගිහින් පුටුවට නැගලා අත් ඉස්සුවා. ඒ අතරෙ මට දැනෙනවා අර වැදිච්ච වේවැල් පාරවල් වල සියුම් වේවදනාවකුත් එක්ක අමුතුම මිහිරක්. දැන් මමයි පියුමියි දෙන්නම පුටුව උඩ නැගලා අත් උස්සන් ඉන්නවා. මේ විදිහට අපි දෙන්නා පැයබාගයක් විතර හිටියා. අත් දෙකත් රිදෙනවා මගෙනන්. ඊටපස්සෙ රුවන්ති අපි දෙන්නටම බහින්න කියලා පියුමි ලගට ආවා ආවගමන්ම හොදට අත දිගෑරලා දුන්නා පියුමිට හොද කම්මුල් පාරක්. කම්මුල කිස්කන්න අති. ඒ එක්කම අනිත් කම්මුලටත් වැදුනා හොද පාරක්. මේ විදිහට කම්මුල් පාරවල් දහයක් ගැහුවා. කෙල්ලගෙ ඇස් වලින් කදුලු පැනලා. ඊලගට මට නේද කියල මතක් උනාම මගෙනන් කකුල් දෙකත් එක්කම වෙව්ලන්න ගත්තා. පියුමිට කම්මුල්පාර දීලා රුවන්ති හැරුනෙ මගෙ පැත්තට. ආ චූටි කියලා මාව අදලා ගත්තා. මමත් නිකන්ම අදිලා ගියා. 'දණගහනවා" කියලා කිව්ව ගමන් මන් රුවන්ති ඉස්සරහා දණගහුවා. ඊටපස්සෙ රුවන්ති මගෙ කම්මුලට අතින් පොඩි තට්ටුවක් දැම්මා. මන් රුවන්තිගෙ ඇස් දිහා බලනකොටම පලවෙනි කම්මුල් පාර වැදුනා චටාස් ගාලා. අම්මෝ මගෙ කන කීන් ගානව විතරයි අහුනෙ වෙන කිසි දෙයක් අහුන්නැ. ඒ එක්කම දෙවෙනි කම්මුල්පාරත් වැදුනා කනෙන් දුම් පිටවෙන්න. මේ විදිහට මට කම්මුල්පාරවල් 10 විතර දුන්නා. ඕකේ දෙන්නම එනවා ඊලග පනිෂ්මන්ට් එකට කියලා අපි ඩෙන්නගෙම කන් දෙකෙන් අල්ලල ඉසරහට ගත්තා. හරි දෙන්නා දැන් දෙන්නගෙ කන්දෙක අල්ලගන්නවා. සකුන්තලා පියුමිගෙ පියුමි සකුන්තලගෙ කන්දෙක අල්ලගන්නවා. හරි ඔය විදිහට situp 50 ගහනවා. මේක මාරම අමරුයි මටනන් . මේ විදිහට මටනන් situp 10 ගහනකොට කකුල්දෙකත් එක්ක පනනැ වගේ. එකපාරටම මගෙ තනයක් හයියෙන් අල්ලල මිරිකුවා රුවන්ති. "මොකද හරියට නැමෙන්න බැරිද" කියලා. අම්මෝ ඒ මිරිකුවපාරනන් මන් හිතුවෙ මගෙ තනේ ගැලවිලා රුවන්තිගෙ අතට ගියා කියලා. ඒ තරන් තදට මිරිකුවා. මොකද හොදට අතට අහුවෙන්නත් අති මගෙ තනේ එදා
මන් ඇදලා හිටියෙත් නිකන් රෙදිවලින් මහපු බ්රා එකක්. රුවන්ති මගෙ තනේ තප්පර 10ක් විතර මිරිකගෙන හිටියා. මේ විදිහට situp 30k විතර ගහනකොටනන් පියුමිටත් හොදටම මහන්සි කියලා තේරුනා මූන දැක්කම. සුදු ගවුම දාඩියට තෙමිලා කියලත් පේනවා. එකපාරටම රුවන්ති පියුමිගෙ තනයක් හයියෙන් මිරිකලා ඇල්ලුවා. කෙල්ලට ඒකනන් හොදටම රිදුනා කියලා තේරෙනවා මූන දැක්කම රුවන්ති පියුමිගෙ තනේ තවත් හයියෙන් මිරිකගෙනම "මොකද තමුසෙටත් නැමෙන්න බැරිද". කියලා තවත් තදින් තනේ මිරිකගෙන හිටියා. මට නිකන් පේන්නෙ රුවන්ති පියුමිගෙ තනේ මිරිකන් ඉන්නෙ රබර් බෝලයක් මිරිකන් ඉන්නව වගේ. පියුමිගෙ තනේ රුවන්තිගෙ අතට හොදට මිරිකෙනවා මට පේනවා. "අනේ සොරි මැඩම්" කියලා පියුමි කිව්වත් රුවන්ති නෙමෙයි ගානකටවත් ගත්තෙ. "සොරි සොරි තමුන්ලා දන්නවනෙ මන්ලග සමාව නැ කියලා. මන් ලග තියෙන්නෙ දඩුවම් විතරයි. හැම වරදටම දඩුවම්." 
 
කියලා රුවන්ති මේසෙ උඩ තිබුන වේවැල අරන් ඇවිත් "හරි පටන් ගන්නවා" කියල කිව්වම අපි දෙන්නා ආයෙම situp ගහන්න ගත්තා. නැමෙනකොටම කිස් ගාලා හුලන් කපාගෙන යන සද්දෙකුත් එක්කම පියුමිගෙ පිට හරහා හොද වේවැල් පාරක් වැදුනා. පියුමිගෙ කටින් "ආව්.. ආහ්හ්.. " ගාලා සද්දයක් පිට උනා මට ඒකෙන්ම හිතාගන්න පුලුවන් වැදුච්ච පාර කොච්චර සැරද කියලා. ඒ උනාට අපි දෙන්නා කන්දෙක අතෑරියෙනැ දිගටම අපි situp ගැහුවා. මොකද නැවතුනොත් තව දඩුවම් වැඩිවෙනවනෙ. නැමිලා ඉස්සෙනකොටම කිස්ගාන සද්දෙකුත් එක්ක මගෙ පිටට නිකන් කරන්ට් එකක් වැදුනා වගේ දැනුනා. තප්පර දෙකක් විතර යනකන් මුකුත්ම දැනුන්නැ. ඊටපස්සෙ තමයි වේවැල්පාරෙ වේදනාව ටික ටික දෙනෙන්න ගත්තෙ. මට හොදටම ශුවර් ඒ පාරනන් මගෙ පිටේ රතුපාටට හිටියා කියලා. මේ විදිහට අපි situp ගහලා ඉවරවෙනකන්ම රුවන්ති අපි දෙන්නගෙ පිටට වේවැල් පාරවල් දුන්නා. පිටේ හැමතැනම පාරවල් හිටලා. ඒ මදිවට අපි දෙන්නට අමතරව situp 25 ගහන්නත් උනා. එතකොට අපි ම්ක්කොම situp 75 ගහලා. මගෙනන් පිටෙන් දුම් පිටවෙනවා වගේ වේවැල් පාරවල් වලට. පිට නිකන් රත්වෙලා වගේ. පියුමිටත් එහෙම්ම වෙනැති. ඒ මදිවට ඉහින් කනින් දාඩිය වැක්කෙරෙනවා. මට පේනවා පියුමිගෙ සුදු ගවුම දාඩියට තෙමිලා ඇගටම ඇලිලා. හරියට නිකන් වැස්සකට අහුවෙලා වගේ. මගෙත් එහෙමයි සාරි හැට්ටෙ දාඩියට හොදටම තෙමිලා. ඒ මදිවට කකුල් දෙකත් හොදටම රිදෙනවා. හැබැයි කොහොම උනත් මේ එක වේදනාවක්වත් නිසා මේ උන දේවල් එපා උන්නෑ. හිත ඇතුලෙන්ම මේ දේවල් විදින අමුතුම සතුටක් දැනෙන්න ගත්තා. "ඕකේ දෙන්නට පොඩි බ්රේක් එකක් දෙනවා පැය බාගෙක". කියලා රුවන්ති කිව්වා. අපි දෙන්නා හොද හුස්මක් අරන් පුටුවකින් වාඩි උනා. "හෝව් හෝව් කවුද කිව්වෙ තමුසෙලාට පුටුවෙ වාඩිවෙන්න කියලා. මන් කියලා ඉවර උන්නෑ. තමුසෙලා හිතුවද මේ ඉදගෙන රෙස්ට් කරන්න. මේ තමුන්ලා දඩුවම් විදින වෙලාව. ඒ ටයිම් එකේ රෙස්ර් කරන්නෙත් දඩුවමක් විදින ඩිදිහට" කියලා රුවන්ති කිව්වා. "හරි නැගිටලා ඇවිල්ලා මෙතනින් දනගහනවලා දෙන්නම මූනට මූන බලාගෙන. " අපි දෙන්නා කිව්ව විදිහටම මූනට මූන බලාගෙන දණගැහුවා. :ඕකේ පියුමි ත්මුන් සකුන්තලාගෙ තන්දෙක මිරිකලා අල්ලගන්නවා." පියුමි කිව්වගමන්ම මගෙ තන්දෙක මිරිකලා ඇල්ලුවා. "මොකද තමුන්ට ඔයිට වඩා ඕක මිරිකලා අල්ලන්න බැරිද. මන් තමුසෙට මේකිගෙ තන්දෙක මිරිකන්න කිව්වෙ හුරතල් කරන්න නෙමෙයි අල්ලනවා හොදට මිරිකලා හොදට හිරවෙන්න. " කියලා රුවන්ති අතේ තිබුන වේවැලෙන් පියුමිට පිට හරහා පුපුරුගහන්න පාරක් දුන්නා. ඒ එක්කම පියුමි මගෙ තන්දෙක තවත් තදට මිරිකුවා. මිරිකුවා නෙමෙයි ඇත්තටම මිරිකුනා කිව්වනන් හරි. ඒකනන් පොඩි සියුම් වේදනාවකුත් දැනෙන්න ගත්තා. "ඕකෙ තමුන් සකුන්තලා මිරිකනවා පියුමිගෙ තන්දෙක. " කිව්වම මට ඉබේටම රුවන්තිගෙ මූන දිහා බැලුනා. මොකද මන් කලින් එහෙම කෙල්ලෙක්ගෙ තන් දෙක අල්ලල නැති නිසා. රුවන්ති එකපාරටම "මොකද තමුන්ට කියපුදේ තේරුන්නැද්ද." කියලා රුවන්ති සැරෙන් ඇහුවම මගෙත් අත්දෙක ඉබේටම හිමීට ගිහින් පියුමිගෙ ලොකු ගස්ලබු ගෙඩිදෙක වගේ තියෙන තන්දෙක අල්ලුනා. මට ඒ වෙලාවෙ තමයි තේරුනේ පියුමිගෙ තන්දෙකේ තියෙන සොෆ්ට් එක. මන් හිතන්නෙ මගෙ තන්දෙකට වඩා සොෆ්ට්. ඇත්තටම රබර් බේලයක් මිරිකුවා වගේම තමයි. ඇත්තටම මන් දන්නැ ඇයි මට පියුමිගෙ තන්දෙකට එච්චර ආසාවක් ආවෙ කියලා. ඇත්තටම කෙල්ලගෙ තන්දෙක පෙනුමෙන් ලස්සනයි වගේම ඇල්ලුවමත් මාරම සනීපයක් තියෙන්නෙ. රුවන්ති මගෙ පිටට වේවැල් පාරක් දීලා කිව්වා "මොකද තමුන්ටත් වෙනම කියන්න ඕනෙද තමුන්ටත් මේකිගෙ තන්දෙක මිරිකන්න කිව්වෙ හුරතල් කරන්න නෙමෙයි. මිරිකනවා තව තදට" කියලා. මමත් පියුමිගෙ තන්දෙක තව තද කරලා මිරිකුවා. මේ විදිහට අපිට පැය බාගයක් ඉන්න උනා.
මතුසම්බන්ධයි..... 
 
 
කතාව ගොඩක් දිගවෙන නිසයි කොටස් දෙකකට දාන්න හිතුවෙ. මේකෙම ඉතුරු ටික සකුන්තලා 04 කොටසින් බලාපොරොත්තුවෙන්න. දිගටම ඔයලගෙ අදහස් දක්වමින් කතාවත් එක්ක රැදිලා ඉන්න.

සකුන්තලා 02

 


සකුන්තලා 02 
 
මතකනෙ එදා උදේ වරුවෙ punish කරලා ඉවරවෙලා මාව ගෙට එක්කගෙන ගිහින් රුවන්ති මගෙ අතට කවරයක් දීලා කිව්වා ඒකෙ තියෙන ඇදුම ඇදගෙන එන්න කියලා. මන් කවරෙ ඇතුල බැලුවම මොකද්ද සුදුපාට ඇදුමක් තියෙනවා මන් ඒක එලියට අරන් බැලුවමයි හරියටම දැක්කෙ. ඒක ඉස්කෝලෙ අදින සුදු ගවුමක්. ඒකෙ ඇතුලෙ තිබුනා තව ටයි එකකුයි ඉනට බදින පටියයි සුදු මේස් දෙකයි සුදු සපත්තු දෙකයි. මන් ඒ ටික දිහාබලාගෙන ඉදලා රුවන්ති දිහා බැලුවා. රුවන්ති මගෙන් ඇහුවා මොකද සකුන්තලා school uniform එකක් දැකලා නෑවගේ පුදුම වෙලා බලන් ඉන්නෙ කියලා ඇහුවා. මට ඇත්තටම මුකුත් උත්තරයක් කටට ආවෙනැ. මන් ඉතින් පොඩ්ඩක් හිනා උනා විතරයි. ඊටපස්සෙ රුවන්ති එතන තිබුන කාමරයික් පෙන්නලා කිව්වා ඒකට ගිහින් ඇදුම ඇදන් එන්න කියලා. 
 
මමත් ඉතින් ගියා ඇදුම ඇදන් එන්න. මම අදුම ඇදලා ඉවරවෙලා එතන බිත්තියේ ගහලා තිබුන කන්නාඩියෙන් බැලුවම මටම අදහගන්න බැරි උනා ඒ මමද කියලා ඇත්තටම මාව දැක්කම පේන්නෙ සුදුගවුම ඇදන් ඉන්නකොට A/L කරන කෙල්ලෙක් වගේ. ඇත්තටම මන් සුදු ගවුමට මාරම ලස්සනයි. ඒ ලස්සන තවත් වැඩි කරේ සුදු ගවුමෙ තන් දෙක හරියෙ ටිකක් හිර ගතියයි,. කිටි කිටියෙ තන්දෙක හිරට හිරේ සුදුගවුම ඉරාගෙන එලියට පනින්න හදන තන්දෙක නිසා මගෙ ලස්සන තවත් වැඩියෙන් පේනවා කියලා මට හිතුනා. මන් සාලෙට එනකොට රුවන්තිත් උඩ තට්ටුවේ ඉදලා පඩිපෙල බැහැගෙන එනවා. ඒ වෙනකොට රුවන්තිත් ඇදුම මාරුකරගෙන එයා ඇදගෙන හිටපු office kit එක වෙනුවට සාරියක් ඇදගෙන හිටියේ. ලස්සන කොලපාට සාරියක්. රුවන්ති මාව දැකලා වාව් මාරම ලස්සනයිනෙ සකුන්තලා ඔයා සුදු ගවුමට . 
 
ඇත්තටම ඔයාව දකින ඕනම කෙනෙක්ට හිතගන්න බැ ඔයා ටීචර් කෙනෙක් කියලා ඔයා ඇත්තටම ඉස්කෝලෙ ලමයෙක් වගේමයි. ඇත්තටම ඔයා පියුමිට වඩා ලස්සනයිනෙ අනේ සුදු ගවුමට. ඔයනන් ඇත්තටම ඉස්කෝලෙ ලමයෙක් වගේමයිනෙ කියලා කිව්වා. මම ඉතින් තෑන්ක්ස් මැඩම් කියලා කිව්වා. තව මම කවුද මැඩම් පියුමි කියන්නෙ කියලා ඇහුවා. එතකොට රුවන්ති කිව්වා ආ ආ.... මේ ... මේ.. පියුමි කියන්නෙද. ආ... පියුමි ගැන මන් පස්සෙ කියන්නන්කො කියලා රුවන්ති එතනින් ඒ කතාව ඉවර කරා. හැබැයි මට පොඩි අමුත්තක් තේරුනා රුවන්ති ඒ කිව්ව කතව ගැන. ඒත් හරියටම ඒ ගැන අදහසක් ගන්න බැරිඋනා මට . ඊටපස්සෙ රුවන්ති පුටුව උඩ තිබුන වේවැල අරගෙන තමුන් මගෙ දරුවව හරියට බලාගත්තෙ නැති එකට අල්ලනවා වම් අත කියලා කිව්වා. මම ඉතින් වම් අත ඉස්සරහට දික් කරා. රුවන්ති වේවැල දෙපාරක් විතර මගෙ අල්ලෙ අතුල්ලලා කිස් කන්න වේවැල් පාරක් දුන්නා මගෙ ඇස් දෙකෙන් කදුලු පැන්නා ඒ පාරට. බලාගෙන ඉන්නකොට අල්ලෙ ඒ වේවැල් පාර රතු පාටට ඇදුනා. මට මෙකත් අමුතුම ෆීලිං එකක් මොකද මට දැන් හිතෙන්නෙ ඉස්කෝලෙදි මැඩම් කෙනෙක් මට වේවැලෙන් දඩුවම් කරනව වගේ. 
 
වේදනාවත් එක්ක මට මේ ගැන අමුතු ආසාවක් එනවා කියල මට දෙනුනා. මේවා හිත හිත ඉන්නකොට මට දෙවැනි වේවැල් පාරත් වැදුනා පලවෙනි එකට නොදැවෙනි සැරට. මෑ විදිහට අත් දෙකටම වේවැල් පාරවල් 10 ගානෙ වැදුනා. අල්ලවල් දෙකේම රතු පාටට වේවැල් පාරවල් ඇදිලා. අත්දෙක පුපුරු ගහනවා. මන් කරේ ගහල ඉවර උන ගමන්ම කරේ අත්දෙක අතුල්ල අතුල්ල මිරිකගත්තා ටිකක් වේදනාව අඩුකරගන්න. ඕකෙ දැන් ඊලග දඩුවම. ලෑස්තිද කියලා රුවන්ති ටිකක් සැරට ඇහුවා. මම ඕකෙ මැඩම් කිව්වා. රුවන්ති කිව්වා එහෙනන් ඊලග දඩුවම ඩිප්ස් 25ක් ගහනවා කිව්වා. අම්මෝ මට ඒක අහපුගමන් ඇග රත් උනා. මොකද මන් ජීවිතේට එච්චර ඩිප්ස් ගහලා නැති නිසා. මොනවා කරන්නද ඉතින් දැන් ගහන්නම වෙනවනෙ. මන් ඉතින් පලවෙනි ඩිප්ස් එක ගහලා ඉවරවෙනකොටම පිට හරහා හොද වේවැල් පාරක් වැදුනා පිට රත් වෙන්න. මට එකපාරටම ආ..හ් ආ...ව්ව් ගාලා බිම දිගාවෙලා පිට අතගාගන්න ගත්තා. රුවන්ති එකපාරටම හයියෙන් කෑගහලා මේ මොකද මේ මන් තමුන්ට කිව්වෙ බිම පෙරලිලා ඉන්නද . මන් ටක්ගාලා නැගිටලා ඩිප්ස් ගහන්න ගත්තා. ඒ ඩිප්ස් 25 ගහන අතරෙ මට වේවැල් පාරවල් කීයක් වැදුනද කියලාඅ මට මතකනැ. ඒ තරමට පිටටයි පස්සටයි කිස්කන්න පාරවල් වැදුනා. 
 
මන් නැගිටලා ඇබරි ඇබරි පිට අතගාගන්න හදනකොට රුවන්ති හිනාවෙලා ඇහුවා මොකද සකුන්තලා ඇබරෙන්නෙ කියලා. මන් ඉතින් නෑ මැඩම් පිට දනවා වේවැල් පාරවල් වලට කියලා කිව්වා හිමින්. ආ එහෙම තමයි ඉතින් දඩුවම් විදිනකොට ඉතින් ටිකක් රිදෙනව තමෛ කියලා රුවන්ති හිනාවෙලා කිව්වා. මමත් ඒකට හිනා උනා මිසක් උත්තර දෙන්න ගියෙනැ. ඕකෙ අත්දෙක පිටිපැස්සට කරල බැදගන්න කිව්වා මමත් ටක්ගාල කිව්ව විදිහට කරා.
 
 මැඩම් එකපාරටම මගෙ තනයක් හයියෙන් මිරිකලා කිව්වා මොකද මේ පපුව පස්සට දාගෙන මේ හොදට ලොකු ගස්ලබු ගෙඩි දෙකක් වගේ ලොකුවට තන් දෙක හැදිලා තියෙන්නෙ දානව තන් දෙක හොදට ඉස්සරහට දික්වෙන්න කියලා ඒ තනේ අතෑරලා අනිත් තනේ හයියෙන් මිරිකුවා. ඊටපස්සෙ මන් පපුව හොදට ඉස්සරහට දැම්මා තන්දෙක දික් කරගෙනම. මට මෙහෙම තන්දෙක මිරිකනකොට රිදුනත් අමුතුම හැගීමක් ආවා හිතට මොකද මගෙ තන් දෙක මේ විදිහට කවුරුවත් මිරිකලා නැ. ඉස්සර ඉස්කෝලෙ යනකාලෙ යාලුවෙලා හිටපු කොල්ලා පොඩ්ඩක් තන්දෙක මිරිකලා තියෙනවා ඊට අමතරව ඔය බස් වල යනකොට එහෙම එහෙන් මෙහෙන් අත දදා මිරිකනවා මිසක් මේ විදිහට කවුරුත් මිරිකලා නැ. මේ විදිහට ටිකක් සමානව හරි මගෙ තන් දෙක මිරිකලා තියෙන්නෙ ඉස්කෝලෙ යනකාලෙ යාලුවෙලා හිටපු කොල්ලා විතරයි. සමහර දවස්වලට free පීරියඩ් වල මාව ඉස්කෝලෙ කෙරවලේ තිබුන පරන බිල්ඩින් එකක් ඒකට එක්කන් ගිහින් සුදු ගවුමට උඩින් තන් මිරිකලා තොලක් එහෙම දානවා. පිට කෙනෙක් තනේ දැනෙන්න මිරිකලා තියෙන්නෙ දවසක් මන් ඉස්කෝලෙ ඇරිලා හවස 6.30ට විතර පංතිත් ඇරිලා බස් එකේ යනවා. එදා ටිකක් වහිනවා. වටේම කරුවලයි. බස් එකෙත් ලයිට් දාල තුබුන්නැ.
 
 මටත් ටිකක් ඔලුවෙ කැක්කුම නිසා බෑග් එකත් ඔඩොක්කුවේ තියාගෙන ඒක උඩ අත්දෙක තියාගෙන ඔලුව තියාගෙන ආවා. මන් හිටියෙ පිටිපැස්සෙම සීට් එකේ. මට එහාපැත්තෙ ඉදගෙන හිටියෙ වයස 50ක් විතර මනුස්සයෙක්. මන් හිතන්නෙ වැඩ ඇරිලා යන කෙනෙක් වෙන්නැති. මට ටික දුරක් යනකොට තේරෙනවා මේ මනුස්සයගෙ අත මගෙ ඇගේ ගෑවෙනවා වගේ නිකන් නොහිතා කරනවා වගේ තමයි දැනෙන්නෙ. මටත් මේක ටිකක් ෆීල්වෙලා තිබුනෙ. මමත් ඉතින් සද්දයක් නැතුව හිටියා. ටික වෙලාවකින් මේ මනුස්සයා ටිකක් දැනෙන්න වගේ මගේ කිහිල්ල හරිය තනේ හරිය වගේ අත ටිකක් තදට වැද්දුවා. මමත් ඉතින් මේකට කැමති නිසා ඔලුව උස්සලා ඒ මනුස්සයට හිනාවෙලා ආයෙම ඔලුව තියාගත්තා. ඒක ඉතින් ඒ මනුස්සයට කොල එලියක් කියලා ඒ මනුස්සයා දැනගත්තා. මගෙ අකමැත්තක් නෑ කියලා දැනගත්තා. එහෙම ඔලුව තියාගෙන තප්පර 10ක්වත් යන්න හම්බුන්නැ ඒ මනුස්සයා අත දාලා හයියෙන් මගෙ තනේ මිරිකුවා, ඒ වෙලාවෙ නිකන් මට කරන්ට් වැදුනා වගේ. ඊටපස්සෙ ඉතින් බස් එකෙන් බහිනකන්ම ඒ මනුස්සයා මගෙ තන් දෙක හොදට පොඩි කර කර ආවා. 
 
ඊටපස්සෙ ඉතින් මේ විදිහට දැනෙන්න මගෙ තන්දෙක මිරිකුවෙ රුවන්ති මැඩම් තමයි. ඊටපස්සෙ මැඩම් මගෙ තනේ ඇතෑරලා බුරිය මිරිකලා ඇල්ලුවා ඒ අල්ලපු පාරට මට චූ බින්දු දෙකකුත් ගියාඅ කියලා දැනුනා. සුදු ගවුමට උඩින් අල්ලලත් මාරම විදිහට රිදුනෙ. මැඩම් මගෙ බුරියෙන් අල්ලගෙන එහෙට මෙහෙට අබරනගමන් ආයෙ තමුන් මේ විදිහට තමන් ගෙ වගකීම් මේ විදිහට මගාරිනවද කිය කිය අහ අහ මගෙ බුරිය එහෙට මෙහෙට අබරනවා. මට ඒකනන් හොදටම රිදෙනවා. මන් ඉතින් අනේ මැඩම් මන් අයෙ කවදාවත් එහෙම වගකීම් මගාරින්නෑ කිය කියා කෑ ගහනවා. මැඩම් ඊටපස්සෙ මගෙ බුරිය ඇතෑරියා. ඊටපස්සෙ මැඩම් හා යමන් දැන් එලියට කියලා මාව එක්ක ගිහින් ඉස්සරහ වැලිගොඩේ දනගහන්න කිව්වා. මැඩම් අව්ව තියෙන තැනක්ම පෙන්නලා කිව්වා. එතන හොදට වැලි ටිකත් රත්වෙලා දනිස්දෙකේ හොදට වැලි ඇනෙනවා. මේ විදිහට මාව පැයබාගයක් විතර දණගස්සලා තිබ්බා. 
 
ඊටපස්සෙ මට තන්දෙකට දණගහන් ඉද්දිම වේවැල් පාරවල් 10ක් ගැහුවාඅ තන්දෙක පුපුරු ගහන්න. ඉටපස්සෙ මැඩම් මට නැගිටින්න කියලා එතන තිබුන අබ ගහේ අත්තක් පෙන්නලා කිව්වා ඒකෙ අත්දෙකෙන් එල්ලෙන්න කියලා. මන් ඊටපස්සෙ ඒ අත්තෙ උඩ පැනලා එල්ලුනා. අම්මො මැඩම්ගෙ මාර දඩුවම් තමයි තියෙන්නෙ. මැඩම් ඊටපස්සෙ වේවැල අරගෙන මට දඩුවම් කරන්න ගත්තා. මැඩම් වේවැල මගෙ කකුලෙ කාෆ් එක හරියෙ ඒ කියන්නෙ දනිස්සයි වලලුකරයි අතරෙ තියෙන මසල් එකේ වේවැල අතුල්ල අතුල්ල ඉදලා දුන්න පලවෙනි වේවැල්පාර කිස්කන්න. නිකන් පිහියකින් කැපුවා වගේ. මට ආව්... කියවුනා. මැඩම් එක දිගට වේවැල් පාරවල් 15ක් විතර ගැහුවා. දැන්නන් අත් දෙක රිදෙනවා එල්ලිලා ඉදල ඒත් අතාරින්න බැනෙ. ඊටපස්සෙ මැඩම්ගෙ වේවැල් පාර වදින්න ගත්තෙ පස්සට පස්ස පුපුරු ගහන්න වැදුනා ඒ ටික. ඒ ටික නවතිනවත් එක්කම පිටහරහා වේවැල් පාරවල් දුන්නා 20ක් විතර දැන්නන් මගෙ ක කුල් පිට පස්ස
ඔක්කොම පුපුරුගහනවා. ඒ මදිවට මගෙ අත්දෙක හොදටම රිදෙනවා එල්ලිලා ඉදලා. මේ විදිහට මව විනාඩි 20ක් විතර එල්ලලා දඩුවම් කරා. . ඊටපස්සෙ මැඩම් මට බිමට බහින්න කිව්වා. දැන් වෙලාව 4.30ට විතර ඇති. ඊටපස්සෙ රුවන්ති කිව්වා හිටගෙන අත්දෙක පිටිපැස්සට බැදගන්න කියලා. ඕකෙ සකුන්තලා දැන් එහෙනන් මගෙන් කම්මුල් පාරවල් කන්න ලෑස්තිවෙනවා කියලා කිව්වා. රුවන්ති හොදට මගෙ කම්මුල අතගාලා එහෙම දුන්නා පලවෙනි කම්මුල්පාර තරු විසිවෙන්න. කම්මුල කීන් ගාවවා. තප්පර දෙකක් යනකොට දෙවෙනි කම්මුල්පාරත් වැදුනා ඊට නොදැවෙනිව. මේ විදිහට මට කම්මුල් පාරවල් 10ක් ගැහුවා එක කම්මුලකට පාරවල් 5ගානෙ. ඕකෙ සකුන්තලා එහෙනන් දඩුවම ඉවරයි. ඔයාට දැන් යන්න පුලුවන්. 
 
අපි තේ එකක් බොමු ගෙට ගිහින් කියලා කිව්වා. ඊටපස්සෙ අපි දෙන්නම ගෙට ගියා. ඊටපස්සෙ රුවන්ති තෙ එක හදාගෙන එනකන් මට සාලෙ දණගහන් ඉන්න කිව්වා. මමත් ඉතින් දණගහන් හිටියා. ඊටපස්සෙ රුවන්ති තේ එක ගෙනත් මට දුන්න මමත් ඉතින් දණගහගෙනම තේ එක බිව්වා. රුවන්ති ටිකක්වෙලා නිශ්ෂබ්ධව ඉදලා මගෙන් ඇහුවා සකුන්තලා ඇහුවා නේද දවල් පියුමි කියන්නෙ කවුද කියලා. මමත් ඒ වෙලාවෙ ඇත්තටම ඒ ගැන දැනගන්න ආසාවෙන් හිටිය නිසා ඔව් මැඩම් ඇත්තටම කවුද පියුමි කියන්නෙ. කියලා ඇහුවා. ම්ම්ම්ම් ඕකෙ සකුන්තලා ඔයාව මන් විශ්වාස කරනවා ඔයාට පියුමි කියන්නෙ කවුද කියලා දැනගන්න පුලුවන් මේ එන සෙනසුරාදා අපේ ගෙදර එන්න පුලුවන්නන්. ඇත්තටම මගෙ හිතෙත් ඒ ගැන දනගන්න පොඩි ආසාවක් තිබුන නිසා මම සෙනසුරාදා එන්න කැමතිඋනා. ඕකේ එහෙනන් සකුන්තලා මන් එදාට ඔයාට පියුමිව හදුන්නලා දෙන්නන්. ඔයා එහෙනන් ඇදුම් මාරු කරගෙන ගෙදර යන්න කියලා කිව්වා. මමත් ඉතින් තේ බීලා ඇදුම් මාරු කරගෙන ගෙදර ආවා. 
 
 මතුසම්බන්ධයි...

SLAVE GIRL - REAL PHOTOS

  SLAVE GIRL - REAL PHOTOS

SUBMISSIVE 

 























මෙම චායරුප වල සිටින තැනැත්තිය වයස 21 ට වඩා වැඩි අතර මේ සියලු චායාරුප සිය කැමැත්තෙන් ලබාගෙන ඇය විසින් මෙහි පලකිරීමටලබාදුන් වග මින් දන්වා සිටිමි.. ඇයගේ සම්පුර්ණ කැමැත්ත මත මෙය පල කරන ලදී...

මෙමචයාරුපඋපුටාගැනීම සහවෙනත් වෙබ් අඩවි වල පළකිරීම සපුරා තහනම්.


The person in this photo is over 21 years old and she took all these photos by here self and

 send us for posted.

This post was published with her full consent ...

 

Posting on other websites is strictly prohibited.

COPYRIGHT RESERVED

 

අප හා සම්බන්ද වෙන්න.

සිංහල Punishment කතා